Just another my IDEA
จะทำอะไร ทำคนเดียว ต่อให้ตัวเองทำได้ทุกอย่าง มันก็ไม่เร็วทันใจไปซะทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว แน่นอน มันอาจจะอิสระกว่า แต่รวมๆแล้ว การทำอะไรเป็นหมู่คณะ ถึงจะมีปัญหา แต่มันก็ดีกว่า เพราะ การแบ่งงาน กันตามถนัดแล้ว ย่อมทำให้ ทุกคนได้ทำงานที่แตกฉานในแต่ละคนไป แต่ทุกคนที่ร่วมกันทำเป็นกลุ่ม กลัวปัญหา เพราะว่าแต่ละคนไม่ยอมกัน บ้างก็ไม่อยากโดนเอาเปรียบ บ้างก็ว่าเหนื่อยมากน้อยกว่า แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ปัญหาว่าเป็นกลุ่มไม่ดี ต้องแยกแยะให้ออกว่า จริงๆมันคือ ปัญหาจัดการในการรวมกลุ่มไม่ดี...
มนุษย์เป็นสัตว์สังคม จึงอยู่รวมกันเป็นหมู่คณะ เพื่อจุดหมายบางอย่าง ในอดีตยุคโบราณ การอยู่เป็นกลุ่มคณะ จะทำให้รู้สึกปลอดภัย หากมีเหตุอะไร ก็เชื่อเหลือป้องกันกันได้ จริงๆ เป็นเรื่องที่ได้ผลประโยชน์แก่ตน แต่เมื่อความเจริญเข้ามาเรื่อยๆ ความคาดหวัง เริ่มมีความซับซ้อนมากขึ้น ความต้องการ ไม่เพียงแต่เพื่อความปลอดภัยสำหรับตัวเองอีกต่อไป เริ่มม่ีความต้องการที่หลากหลาย และมันก็กลายเป็นความคาดหวัง พอชีวิตเริ่มไม่มีปัญหาพื้นฐาน ก็เริ่มหาปัญหาเข้าตัวเอง เช่น เริ่มมีความต้องการ ความรู้สึกทางจิตใจ เราเริ่มแบ่งยาก ที่มีรายละเอียด และอาจจะไม่สำคัญในการดำรงชีวิตมากขึ้น...
พออะไรไม่ใช่ของเรา เราก็มองแบบความจริง เห็นอย่างที่มันเป็น มองขาด ว่าต้องทำอะไร แก้อะไร ถ้าเขาตาม ก็มีทางว่าน่าจะเป็นไปได้สูง แต่พอเป็นเรื่องของเรา ถึงจะเรามองแบบความจริง แต่ใจเราก็ยังมีข้ออ้าง ข้อแก้ไข ข้อแก้ตัวเสมอ เพราะ พอเป็นเรา ทำอะไร ที่คนอื่นบอกง่ายๆ มันไม่ง่ายเลย ไม่ใช่ทำยาก แต่เพราะความรู้สึกของเรามันยากเอง ต้องต่อสู้ภายในจิตใจ ต้องต่อสู้กับความไม่กล้าของตัวเอง ถ้าสู้ตัวเองแล้วชนะใจตัวเองได้ อะไรก็ง่ายไปหมด RIZwin
ใครๆ ก็อยากฟังเรื่องดีๆ เพราะฟังแล้วสบายใจ มันก็เลย มีที่ตกหล่นไป และนั่นแหละเรื่องสำคัญ การที่จะฟังแต่ชมอย่างเดียว แล้วไม่ฟังตินั้น มันไม่ก่อเกิดประโยชน์ มันทำให้แค่ชุ่มชื่นหัวใจ จนทำให้ตกอยู่ในภวังค์ ยิ่งฟังมากๆ ความหวานมันจะบาด ทำให้หลงตัวเอง หลงลืมว่าก่อนที่ตัวเองจะทำได้ มันต้องพยายามอยู่แค่ไหน และเมื่อการโดนติ มันดูโหดร้าย แต่มันก็จะได้ประโยชน์ การรู้สองด้าน สองหน้า มันทำให้เรามาพิจารณา ปรับปรุง เพราะ ฟังแต่ติ...
หน้าตาเราที่สวยงาม มันสวยเพราะเราแต่งเติม แล้วคนอื่นชมหรือเปล่า แล้วถ้าเราไม่แต่งหน้า เขาจะชมเราหรือไม่ เขาชมแต่หน้าตาเราอย่างเดียว หรือเปล่า หรือเค้าชมเรา บางทีเปลือกมันก็ไม่ได้มีความสำคัญ มันเป็นแค่สิ่งที่ห่อหุ้มแก่นแท้ การที่คนอื่นชมเปลือกเรานั้น มันทำให้เราต้องยึดติดและแบกเปลือกนั้น ติดตัวเรา ถึงแม้ว่าเราอยากจะนำเสนอแก่นข้างใน แต่ในเมื่อเรายังแบกเปลือกให้คนอื่นชื่นชม มันก็ไม่มีคนเห็นอยู่ดี ถ้าเราไม่ยอมกระเทาะเปลือก ให้มันหลุด แล้วให้คนอื่นเห็นแก่นแท้ข้างใน มันก็ยังมีการชื่นชมแบบเปลือกๆอยู่ร่ำไป หากเมื่อเราเอาเปลือกออกแล้ว ถึงแม้คนอื่นไม่ชื่นชม (แต่ผมว่าคนน่าจะชื่นชม) มันก็ทำให้เราตัวเบาขึ้น ไม่ต้องแบกภาระไปไหนต่อไหนในสิ่งที่ไม่จำเป็น...
เมื่อเรารอความพร้อม เราอาจจะช้าไปแล้ว แต่มันไม่ใช่ทุกคนจะพร้อมได้ เมื่อเวลาที่ต้องการ หรือสถานการณ์มาถึง แต่ถ้าเราไม่พร้อมละ คนส่วนใหญ่ก็ไม่ยอมทำ เพราะเขาคงคิดว่า ถ้าเขาทำ ก็อยากจะให้ออกมาเป็น perfectionist และ เพราะความ perfectionist มันเป็นเรื่องอะไรที่ยากเกินไป แต่ถ้าคุณกล้า กล้าที่จะยอมรับความจริง และเราย่อมไม่ยอมปล่อยโอกาสที่เข้ามา ให้มันผ่านไป เราก็ต้องกล้าทำ ในสิ่งที่เราไม่พร้อม มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องน่าอาย แต่มันเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมมากกว่า อาจจะมีเสียงคนที่ไม่เข้าใจ แต่เพราะเค้าไม่ได้เข้าก็อย่าไปใส่ใจ...
บางครั้ง นักขายนักการตลาด ก็คิดถึงเรื่องแข่งขันกันมากไปกว่า ลูกค้า จนลืมว่าตัวเองคิดควรทำอะไร การสนใจเรื่องการแข่งขันมากเกินไป เมื่ออีกฝ่าย สิ่งนี้ เราก็ต้องมีสิ่งนี้ด้วย เมื่อคู่แข่งลดราคา เราก็ต้องลดราคาด้วย พอแข่งไปแข่งมา เราก็ลืมตั้งแต่ต้นว่าเราตั้งใจว่าจะทำอะไรขายอะไร ลืมตัวตนของเรา ลืมไปแล้ว ว่าคนรู้จักเราเพราะอะไร มันไม่ผิดที่จะปรับปรุงตัว และก็ไม่ผิดที่ต้องมีอะไรที่เป็น me too เพราะมันต้องตามเทรน แต่การที่มุ่งจะทุ่มเทแข่งขัน จนไม่สนใจลูกค้า ว่าแต่จับจ้องเขาจะทำอะไร สุดท้าย...
เราพูดถึงเทรนว่า อะไรกำลังมา และเราก็ใช้เทรนนั้นเพื่อทำบางสิ่งบางอย่าง ให้ทันสมัยพอกับสิ่งที่ตอบโจทย์คนในปจุบัน เราเริ่ม ทำอะไรเร็วขึ้น เร็วขึ้น และเร็วขึ้น เราเริ่มมีคู่แข่งมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้น สมัยก่อน ทำงานสัก 8/5 มันก็น่าจะเพียงพอ แต่สมัยนี้ 24/7 ก็ไม่รู้ว่าจะสู้ได้หรือเปล่า งานต้องดีจริง เร็วจริง และต้องเนี๊ยบ ถึงจะได้เป็็นตัวจริง ไม่ใช่เพราะเวลาน้อย เลยทำงานหยาบ ใครได้ใช้งานเรา...
ประโยคว่า อย่าคิดจับปลาทุกตัวในมหาสมุทร แม้ว่า มหาสมุทรจะกว้างใหญ่ไพศาลเท่าไร ก็มีปลาเป็นพันเป็นหมื่นชนิด มันจะใช้วิธีเดียวกันจับปลาทุกชนิดก็ไม่ได้ เราต้องเข้าใจนิสัยของปลาแต่ละชนิด แล้วถึงเลือกวิธีจะล่อมัน จับมันถึงจะได้ การจะขายอะไร แล้วเป้าหมายในการขายคือ ขายได้ทุกคน อันนี้ลำบาก เพราะเหมือนกับอุปมาข้างต้น เพราะความไม่ชัดเจน หรืออยากเหมารวม มันไม่มีวิธีอะไรวิธีเดียวที่จะทำได้ทุกอย่าง มันเหมือน สูตรอมตะ หรือว่าหา จอกศักดิ์สิทธิ์ อย่าพยายามคิดว่ามันมีจริง ถึงแม้ว่าอาจจะมีจริงก็ตาม เพราะมันจะทำให้เราไปผิดทาง จะทำอะไร...
เพราะการขายสินค้าแบบยัดเยียด มันทำให้เราเอียน ถึงแม้ว่าจะลด แลก แจก แถม ถึงใจอย่างไร พอซื้อๆไป มันก็ถึงจุดพอ เพราะมีเกินพอแล้ว หรือว่าจริงๆแล้ว มันไม่สามารถตอบโจทย์เราได้ตามความรู้สึก และ สินค้าเทียบเคียง ก็ไม่ได้มีความแตกต่างกัน ทั้งคุณภาพ และราคา ดีไม่ดี ของถูกกว่า อาจจะดีกว่า ก็มีโอกาส แต่ทำไมของบางอย่าง ขายได้ และขายได้ดี เพราะเราไม่ได้รู้สึกว่าเค้าขายเรา...