Author: admin

การจะเป็นคนรวยในโลกออนไลน์นั้น มันทำไม่ได้ยากเลย และมันไม่ได้ใช้เงินเยอะขนาดนั้น แต่การที่คนทำ ถ้าไม่ได้หวังเพื่อการตลาด มันก็เป็นการอย่างเด่น อยากให้มีคนยอมรับนับถือ การใช้ ไลฟ์สไตล์เฉกเช่นคนรวย มันก็ย่อมทำให้หลายคนที่อยากมีอยากได้อิจฉา ตั้งแต่ กินหรู อยู่สบาย ใช้จ่ายฟู่ฟ่า นั่งเรือยอร์ช ในการที่จะมีสิ่งต่างๆเหล่านี้จริงๆนั้น ต้องใช้เม็ดเงินมหาศาลที่จะมีได้ แต่การที่จะมีชั่วคราวหรือเช่าเอานั้น ก็ย่อมใช้จ่ายไม่ได้เยอะแยะขนาดเท่ามูลค่าเต็มของมัน และก็ไม่ต้องจ่ายค่าบำรุงรักษา มันก็อาจจะดี สำหรับคนกลุ่มหนึ่ง แต่การที่มีภาพพวกนี้ออกมา มันทำให้คนที่ไม่คิด ก็มีความอิจฉาและเป็นความฝันพยายาม...

บางครั้งเห็นคนดัดแปลงโน่นนี่นั่นแล้วรู้สึกมัน ขัดหูขัดตา ทุกอย่าง เหมือนเลียนแบบมาจากแหล่งเดียวกัน แหล่งสำเร็จรูปในอินเตอร์เน็ต ถูกไม่ถูกไม่รู้ แต่ถ้าเขาทำได้ เราก็ลอกเค้าได้ แต่เอาจริงๆ เรารู้ที่มาที่ไปหรือเปล่า เพราะ ความสามารถที่แท้จริง ย่อมมาจากฝึกพื้นฐานให้แน่น แล้วเอาไปต่อยอด ไม่ใช่เอาเกร็ดวิชา มาต่อให้ยาวออกไป เดี๋ยวมันจะหัก หรือมีปัญหา เราจะแก้มันได้ยาก เพราะพื้นฐานอันเป็นตัวสำคัญ มันเป็นรากฐานของทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าฐานแน่น จะต่อกิ่งก้านสาขา ให้เป็นรูปแบบใด มันก็ย่อมมีทางออกทางแก้...

ความสุขมันก็มีหลายแบบเยอะแยะ แล้วแต่คนสรรค์สร้าง จะให้หรูหราอลังการนั้น มีเซอรไพร์ตลอดเวลา ก็ย่อมทำได้ จะจัดให้ใหญ่โต ร้อยโต๊ะจีน หรือ จะขนของจากทั่วทุกมุมโลกมาให้ คงไม่เหนือบ่ากว่าแรงที่จะทำ แต่ความสุขแบบนี้ สำหรับผมแล้ว มันดูจะเหนื่อยๆไปสักหน่อย ดูเหมือนต้องพยายามเยอะเหลือเกิน มีเรื่องต้องทำมากมาย และถ้าหากไม่เป็นไปตามคาด มันก็จะเกิดปัญหา และทำให้ความสุขดูน้อยลงไป เพราะทุกอย่างต้องออกมาดีที่สุด งดงามที่สุด สุดยอดที่สุด มันก็ใช้่จ่ายมาก ตั้งความหวังไว้สูง ถ้าไม่เป็นไปตามแผน สิ่งที่สูงๆ...

ยุคเศรษฐกิจซบแบบนี้ แต่ละคน เงินหมดบัญชี ตอนนี้สิ่งที่ซื้อได้คือพื้นฐานความจำเป็นของชีวิต อะไรต้องซื้อมันก็ต้องซื้อ แต่ พอมันต้องซื้อ ตัวเลือกไม่ใช่มีแค่ยี่ห้อเดียว มันมีเป็นสิบ มีทั้งมียี่ห้อ ยี่ห้อจีน ไม่มียี่ห้อ ตามแต่คนจะเลือกเอาว่าจะ สดวกใจจ่ายกับอะไร ร้านค้าคนขายต่างๆ ต้องแย่งซีนมาขายของ วางขายเฉยๆ ในร้าน ก็คงได้ ปัดฝุ่น ตบยุงรอ ซึ่งก็คงไม่มีใครมาซื้อ ตอนนี้ ต้องออกไปขาย ที่ไหนมีคน...

การกระโดดข้ามรุ่น ของช่วงอายุมีให้เห็นบ่อยๆ ทำให้คนกลุ่มนึงของอายุ ไม่ได้ก้าวตามขั้น และทำให้คนกลุ่มที่อ่อนกว่า กระโดดขึ้นไปเป็นผู้นำเลย เพราะตอนนี้เราเชื่อว่า เราต้องการคนรุ่นใหม่ มาเปลี่ยนแปลง เพราะแบบนี้คนรุ่นเก่า ถึงจะเก๋า แต่ก็ยากที่จะเอาตัวให้รอดโดยไม่เปลี่ยนแปลงได้ ความเก๋านี้ มันต้องมีส่วนผสมของความเอาตัวรอดซึ่งหมายถึง ศาสตร์ของการเรียนรู้และปรับเปลี่ยนได้ เมื่อผู้นำที่อายุน้อยขึ้น พวกนี้ หัวรุนแรงนะครับ ลุยดะมันอย่างเดียว มันไปเร็ว และปล่อยให้พวกตามไม่ทันให้ตกรถไป ฉนั้นอะไรที่เป็นของวันนี้หรือวันต่อๆไป เขาเปลี่ยนไปทางไหน เราก็ต้องปรับตัว โลกต่างๆ...

เมื่อเราทำอะไรดีแล้ว มันก็ดีนะครับ แต่สิ่งที่ต้องระวังคือความผยอง เพราะ เมื่อเราทำได้เหมือนเรารู้แล้ว รู้ดี มันก็รู้สึกว่าเราเก่ง มองคนอื่นด้อยไปหมด   เมื่อเป็นแบบนี้เราอาจจะไม่ฝึกฝนอย่างหนักเช่นที่ผ่านมา เพราะเราทนงตัวว่าเป็นหนึ่งในหล้า แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า แต่ฟ้านี้กว้างใหญ่ ฝนยังไม่ตกมาที่เรา ก็ไม่ได้หมายความว่าเราดีที่สุด เมื่อเราเจอคนที่เก่งกว่าเรา เราจะเข้าใจ ว่าที่เข้าใจไปนั้นผิด ถ้าถ่อมตนเรียนรู้จากคนอื่น เก่งกว่าหรือไม่นั้น เป็นเรื่องที่ต้องขัดเกลา ก็ขัดไป ยิ่งขัดยิ่งเงา แต่ควรให้คนอื่นเห็นว่าเรายังด้านอยู่ เพราะเค้าจะได้ช่วยเราขัดเกลาอยู่...

ไม่ว่าจะมี จะหามาได้เท่าไร ต่อให้มีเงินล้นฟ้า มันก็ใช้ได้จนถึงแค่สุดของชีวิต ที่ให้กับตัวเองได้ เมื่อสิ้นชีวิตไปแล้ว ก็เป็นเงินของคนอื่น หรือกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีเจ้าของ เวลาหา ก็เก็บๆ ไม่ยอมใช้ เมื่อถึงคราวจะใช้ แล้วไม่ยอมใช้ มันก็ย่อมหาเรื่องให้ใช้ แบบไม่เต็มใจ มาเป็นรูปแบบของ อุบัติเหตุบ้าง ความเจ็บป่วยบ้าง ปัญหาต่างๆบ้าง ใช้ชีวิตที่ไม่สมดุลย์ก็ย่อมเกิดผลสะท้อนที่รุนแรง มันก็ได้แหละ และมันก็ต้องมีเสีย จะคุ้มเสียหรือไม่ มันก็เสียมากอยู่ดี เสียให้ฉลาด...

องค์กรต่างๆ เมื่อถึงจุดนึงแล้ว มันจะหยุดนิ่ง และเมื่อมันหยุดนิ่ง แต่โลกหมุนไป พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เราก็จะกลายเป็นของเก่า เราก็จะกลายเป็นอดีต ยอดขายที่เคยมี ที่เคยดี มันก็น้อยลง หดตัว มันทำให้เราต้องตระหนักว่า เราคงทำอะไรอย่างเดิมไม่ได้แล้ว และ มันก็ต้องปรับ จะปรับ ให้ถูกต้อง ไม่ใช่บอกตลาดว่าต้องทำอย่างไร แต่มันต้องปรับให้เราเข้ากับตลาดให้ได้ สินค้ามีความทันสมัย ถูกใจคนซื้อ ไม่ใช่ดี ไม่ใช่ล้ำสมัย ถ้าขายไม่ได้...

ถ้าเรื่องแรก คุณพูดถึงเงิน คุณพูดถึงจำนวน มันคงจะคนภาษาของผมละ ไม่ใช่ผมปฎิเสธพวกนี้อย่างสิ้นเชิง แต่ผมก็ไม่ได้สนใจมันเป็นอันดับเดียว อย่างที่หลายคนคิดแบบไม่รู้ตัว อะไรก็เงินๆ ทองๆ ตัวเลข จำนวนไปหมด มันความสุขตรงไหน ถ้าคิดว่า ต้องมีก่อนแล้วจะสบาย พอถึงเวลา ก็มีแต่มันไม่ให้สบายจะทำอย่างไร ถ้าเราสิ่งที่เราชอบ มันจะสนุกกว่า ชีวิตมีควาหมาย แต่เราแค่สนุกกับมันเราไม่ได้รักมัน พอมันหมดสนุก เราก็จะเบื่อ แล้วก็ไม่อยากทำ และสิ่งนั้นมันก็ผ่านไป ผมเลือกในสิ่งที่ผมทำ...