Category: daily note

ผมคิดถึงตอนอดีตที่ผมมีสิ่งที่ผมไม่ชอบทำ ยกตัวอย่าง “การเรียน” แต่ผมตอนนี้ ผมอ่านหนังสือ บทความ และไม่เคยหยุดที่เรียนรู้เลย มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน มันทำให้ผมย้อนว่า แต่ก่อนที่ผมบอกว่าไม่ชอบเรียน เพราะมันเรียนไม่สนุก คนสอนไม่รู้เรื่อง จึงหมายความว่า จริงๆ ไม่ใช่ผมชอบหรือไม่ชอบการเรียนหรอก แต่ผมไม่ชอบเพราะผมเรียนไม่รู้เรื่อง และถ้าผมเรียนรู้เรื่อง ผมคงสนุกกับมัน และคงทำได้ดีกว่านี้ ในอดีต มาคิดถึงตอนนี้ ถ้าผมไม่ชอบมันอยู่ และผมหนีมันไปเรื่อยๆ ผมก็คงโง่ และมีความเขลาอยู่...

วิธีที่จะขจัดทุกข์คือมันก็ต้องหาอะไรทำ อย่าพึ่งไปหาความถูกผิดกับบางเรื่องที่คิดว่าจะช่วยทำให้เราสบายใจ จากประสพการณ์ของผม มันไม่ได้อะไร และเมื่อรู้แล้วแย่ลงไปอีก คำว่าก้าวต่อไป เป็นสิ่งที่ควรทำมากกว่า แต่ถ้าไม่รู้จะทำอะไร ผมแนะนำว่า ออกกำลังกายครับ การออกกำลังกาย เพื่อรักษาสภาพทางร่างกาย และเมื่อเหงื่อออกจิตใจมันก็ดีขึ้นด้วย ได้พัฒนาตัวเอง ดีกว่านั่งอยู่มุมมืดแล้วก็พร่ำบ่นว่า เพราะอะไร RIZexercise https://www.facebook.com/rizthink/

ประสพการณ์มันจะสอนเรา ในสิ่งที่เราเจอ เราจะทำอย่างไร แต่ถ้ามีประสพการณ์ไม่ดี ก็อย่าเอามาอนุมาณว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้ เพราะถ้าเราไม่ไว้ใจใครเลย มันก็จะทำให้ใครไม่อยากไว้ใจเรา ผมไม่ได้บอกว่าไว้ใจเขา แล้วเขาไว้ใจได้นะครับ แต่ถ้าเราไม่ได้ให้แต่แรก ก็คงไม่มีใครอยากให้เราไปตลอดเหมือนกัน จะทำอะไรด้วยกันมันก็ต้องเชื่อใจ และให้โอกาส เวลาจะบอกเราต่อเอง จะผิดสักร้อยครั้งมันก็ต้องมีถูก แต่ถ้าจบสถติไม่ไปต่อมันก็มีแต่ผิดอย่างเดียว คนดีมันหายาก ไม่มีเพราะมีน้อย แต่เพราะเขาไม่ได้แสดงตัวออกมา ผิดกับคนไม่ดีที่นำหน้ามาแล้วเราหลงพลาดเอง สังคมนี้มันต้องมีทั้งผู้รับและผู้ให้ มันถึงจะไปต่อได้ แม้ว่าช่วงนี้จะหายากหน่อย แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มี ถ้ามันไม่มีจริงๆ...

ถ้าให้เลือก คนที่มองโลกในแง่ดี กับมองโลกในแง่ร้าย ผมก็เลือกคนที่มองโลกในแง่ดีกว่าเสมอ ถึงว่าโลกนี้จะไม่สวยงาม ถึงผมรู้ว่าความจริงเป็นอย่างไร ผมก็ยังคิดในแง่บวก ทำให้เรายังมีความหวัง เรื่องร้ายๆมันมีอยู่แล้ว แต่ถ้าคิดว่าจะร้ายไปตลอด ผมว่า แค่ก้าวขาออกจากบ้าน มันก็ไม่ดีแล้ว เมื่อเราพยายามมองโลกในแง่ดี เราก็จะเปล่งประกายความรู้สึกดี มันจะดึงดูดคนเข้ามา เหมือนที่เราอยากใกล้คนอื่นที่มีประกายนี้ ถึงแม้ว่าจะมีคนในแง่ร้ายเข้ามาบ้าง ก็ไม่เป็นไร มันต้องมีบ้างและมันก็อยู่กับเราไม่นานหรอก เพราะอะไรที่ไม่ใช่ เมื่อมันเหวี่ยงเข้ามา ท้ายที่สุดมันก็จะไปก่อนเอง ทนๆหน่อย RIZoptimistic...

ในชีวิตของผม ก็เห็นคนหลายแบบ โคตรจนยังอภิมหาเศรษฐี คนที่ใช้เงินเหมือนเผากระดาษเล่น อยากได้อะไรก็ซื้อได้ บ้าบอไร้สาระแค่ไหนก็จ่ายได้ กินหรู อยู่สบาย บินไปไหนระดับ VVIP ก็ตามแต่ใจ ผมไม่ได้อิจฉาเขานะครับ ผมยินดีกับพวกเขาที่อยู่ในสถานะที่เขาทำได้ ผมก็ไม่ได้คิดว่าผมต้องทำแบบเขา เพราะผมรู้ตัวเองดี ถ้าผมมีผมอาจจะทำ แต่ผมไม่มี ผมก็ทำไม่ได้ และไม่ฝืนตัวเองด้วย ผมไม่อยากลำบากด้วยการเอาแต่ใจของผม ผมอยู่แบบนี้ดีอยู่แล้ว ค่อยๆทำเป้าหมายของผมไป สบายใจกว่า RIZuse https://www.facebook.com/rizthink/

มีเยอะๆมันก็ดีกว่ามีน้อยๆ แต่มีเยอะแล้วมันต้องมีคุณภาพด้วย ไม่งั้นถึงมีจำนานมากไป คนก็ไม่ได้สนใจ ถ้าเรามีอะไรที่ใช่ คนก็จะมองเราเป็นคนที่ใช่ แต่ถ้าคนมองเราว่ามีอะไรเยอะแยะ แต่ถ้าใช้ไม่ได้ คนก็ไม่สนใจอยู่ดี เริ่มต้องเล็กๆ ก็ต้องเด็ดๆเลย ต่อให้มีเยอะๆ มันก็ต้องใช่เหมือนกัน ไม่งั้นหลงกับสิ่งที่ทำให้เสียเวลา RIZquality https://www.facebook.com/rizthink/

เรามักเสียเปรียบเพราะว่าเรามักแข่งในความถนัดของคนอื่น ่แค่นี้ก็รู้แล้วว่า หัวข้อนั้นๆ เราเป็นรอง แต่ถ้าเราแข่งในความถนัดของเรา และเชิญชวนให้คนอื่นมาแข่ง เราก็เป็นต่อเห็นๆแล้วครับ จะแข่งก็เอาที่ตัวเองถนัด แล้วพัฒนาไปเรื่อยๆ มันก็ทิ้งห่างคู่แข่งที่อยากเป็นแบบเรา แต่ไม่ถนัด ว่าเขาจะถนัด ทำได้ มันก็ต้องสั่งสมกันอีกนาน นี่แหละครับ เป็นตัวเองดีกว่า มันชนะง่ายกว่า RIZbestofme https://www.facebook.com/rizthink/

พูดมากแล้วจับใจความไม่ได้ สุดท้ายมันก็เสียเวลา บางคนอยากพูด ก็พูดไปเรื่อย พูดแล้วคนฟังได้อะไร จะพูดเรื่องดีๆ เยอะแยะแต่ถ้ามันมากไป คนก็ไม่รู้ว่าเราต้องการสื่ออะไร จะพูดให้คนรู้เรื่อง ต้องสรุปให้ได้ในประโยคเดียว เข้าใจแล้วจะได้แยกย้ายกันไปทำงาน เป้าหมายชัดละ ทำได้เลยไม่ต้องคิดซับซ้อน ผมว่าผู้ตามเขาอยากได้อะไรที่ง่ายนะครับ มันไม่ใช่เรื่องมาอวดภูมิกันว่ามีอะไรหรือรู้อะไร ทุกอย่างที่เราทำต้องเร็วที่สุด เคล็ดลับคือ ทำให้มันง่ายที่สุด ไม่ซับซ้อน ฉนั้น ฝึกพูดสั้นๆ แล้วให้เวลาเขาไปปฎิบัติงานดีกว่าน้ำท่วมทุ่ง แล้วเดินออกไป คนเกาหัวว่า อะไรมันว๊า...

เทคโนโลยี มันยกระดับความเป็นอยู่ คล้ายๆกับว่า มีแล้วมันก็ขาดไม่ได้ เพราะมันช่วยเราแล้ว เราก็เอาเวลาไปทำอย่างอื่น มันมีอะไรมากมายที่เราต้องทำ สมัยก่อนมีตัวช่วย เราก็ไม่ได้คิดถึง เพราะเท่าที่มีก็ไม่ทันเท่าไร ตอนนี้ดีขึ้นเยอะ แต่เมื่อดีขึ้นเยอะเรากลับไม่ได้มองมันเป็นตัวช่วย แต่มองมันเป็นตัวแทนเสียมากกว่า ทำให้คนเราขี้เกียจไปอีก เขามาช่วยแท้ๆ แต่ดันผลักให้มันทำ ความรู้ความเข้าใจของเราก็หดไปเรื่อยๆ เพราะไม่ได้คิดไม่ได้ใช้ ถ้าวันนึงมันเปลี่ยนไป เราจะช่วยตัวเองไม่ได้แล้วหรืออย่างไร พื้นฐานต้องมี ความเข้าใจต้องได้ การรับรู้ต้องเหมาะสม ถึงจะไปต่อได้ แม้เกิดสะดุด...

บางทีผมก็อยากเป็นและอยากเก่งเหมือนคนอื่นที่ผมชื่นชม บางครั้งผมก็เลียนแบบเขานะครับ แต่จริงๆ มันแค่เติมเต็มผม มันไม่ใช่ให้ผมพัฒนาขึ้นทางด้านความสามารถหรอก เพราะเหมือนคนมีเสียงที่ต่ำ แต่ไปชอบคนเสียงสูงแล้วร้องเสียงสูง เสียงมันก็เพี้ยน เสียงมันก็หลง แต่มันมีความสุขครับ ก็จริงๆทำบ้างก็ไม่ได้ผิดอะไร มันก็รู้สึกดี แต่จะเอาจริงเอาจังไม่ได้ มันต้องเป็นตัวเอง โดยต้องรู้ตัวเอง และหาตัวเอง จึงทำได้ ไม่ต้องห่วงว่าสิ่งที่ถนัดมันจะต่ำต้อย เพราะถ้าคุณเป็นสุดยอด มันจะยิ่งใหญ่ล้นจอเลยครับ RIZbeother