Category: daily note

เราเห็นคนอื่น ทำสิ่งที่เขาทำมาตลอดชีวิต ดูแล้วเหมือนเป็นสิ่งง่ายๆ ลื่นไหล พริ้ว เหมือนเป็นสิ่งเด็กเล่นของเขา นั่นคือสิ่งที่เขาฝึกฝนมาทั้งชีวิตของเขา และเขาก็พยายามต่อไป ดูคนปั้นข้าวปั้น ใช้เวลาไม่กี่วินาที ก็ปั้นเสร็จมาเสริฟ เหมือนไม่มีอะไร ดูเหมือนง่ายๆ ใครๆก็ทำได้ ลองสิครับ จะเห็นว่าความชิบหายมีจริง ปั้นข้าวติดมือ ข้าวไม่แน่น หรือแน่นไป ไม่เป็นรูปทรง ปลาช้ำเละ พอเราลองแล้วจะรู้เลย ว่าสิ่งที่คิด กับสิ่งที่เป็น มันไม่เหมือนกัน...

การคิดอะไรใหม่ๆ ถ้าไม่ได้มีเครดิตอะไร ใครก็ไม่อยากฟัง ไม่น่าเชื่อถือ และ การคิดอะไรใหม่ ที่เราคิดเองว่าดี มันก็ต้องมีกระบวนการ ที่ต้องโดนทดสอบในหลายรูปแบบ หลายสถานการณ์ บ้างก็ดี มากก็ไม่รอด เมื่อทดสอบผ่านวันเวลาจนเป็นที่ยอมรับแล้วนั้น มันถึงจะกลายเป็นหลักการ ที่เล่าขาน หรือให้คนอื่นทำตามได้ หากเร็วไป แล้วมีคนตาม มันก็ไม่มั่นคง พัง แต่เมื่อบ่มได้ที่ทุกองค์ประกอบแล้วนั้น มันถึงจะเป็นได้ RIZprinciple

คนส่วนใหญ่ชอบมีคำถามว่าถ้าตลอด ถ้าอย่างโน้น ถ้าอย่างนี้ ถ้าไปเรื่อย เลยไม่ได้เริ่มทำอะไรสักที มันเป็นประโยค if clause แต่คนที่ชอบถามว่าเมื่อไร พวกนี้ดูจะเป็นขาลุยขาทำเสียมากกว่า ไม่ต้องถ้า ทำเลย รู้เลย จะมีอะไรก็แก้ไขเลย และไม่ได้ก็จบ ได้เสียเยอะกว่า คนที่บอกว่าถ้า ถ้าไปเรื่อยๆก็ไม่ทำ แต่พวกทำเลย จะมันส์กว่า ให้ดีมีอะไรมันต้องใส่คำว่า Now จัดเลยครับ RIZwhenifnow

การที่เราได้พบเจอคน เราได้แลกเปลี่ยนประสพการณ์กัน เราเรียนรู้สิ่งที่เราไม่รู้ จากคนที่มีประสพการณ์ผ่านมาแล้ว เขาจะรู้ตัวว่าเขารู้หรือไม่ แต่เรื่องราวที่เขาเล่า มันก็ทำให้เรารู้ในสิ่งไม่รู้ แม้ว่าเราอาจจะคิดไปเอง มันก็อาจจะดีกว่าไม่รู้ยังไม่ได้คิด มีประโยชน์ถ้าเลือกเรียนรู้ คือรู้ทั้งหมดแล้วมาเลือกถึงดี ถ้าเอามาทั้งหมดมันไม่ดีมากกว่าดี แต่รับมาบางส่วนมันก็เอนเอียง โตแล้ว คิดเองต่อได้ จึงดี RIZlearn

คนที่ผลัดวันประกันพรุ่ง ที่บอกว่าทำพรุ่งนี้ มันก็มักจะพรุ่งนี้เสมอไปเรื่อยๆ มันต้องมีเรื่อง หรือเรื่องอ้างต่างๆนานา ที่จะไม่พร้อมจะทำเลย แต่ถ้าคนที่ทำ ถ้าตัดใจทำเลย เริ่มเลย มันก็จะเป็นวันนี้เสมอ เราไม่รู้หรอกว่าทำได้หรือเปล่า มันก็ขึ้นอยู่กับจังหวะและประสพการณ์ แต่ที่แน่ๆได้เริ่มแล้ว ได้รู้มากกว่าคนที่ผลัดไปเรื่อยๆแน่นอน RIZdoit

ผมเองรำคาญพวกคนเก่ง ที่ขี้เกียจ คนเก่งนั้น บางคนเขาเก่งมาแต่เกิด หรือหยิบจับอะไรเรียนรู้ได้เร็วมาก จนหลายๆคนอิจฉา และอยากชักชวนมาให้ร่วมงานด้วย แต่ความเก่งนั้น ไม่ได้บ่งบอกถึงลักษณะนิสัยที่ทำงานร่วมเป็นทีมได้ ความเก่งที่โดดเด่นแบบนั้น อาจจะเหมาะที่ทำอะไรคนเดียว คนที่ทำงานร่วมกันได้ ต้องมีความมุ่งมั่น ต้องพร้อมที่จะทำงานร่วมกัน ถ้าเจอแค่เก่ง ปล่อยเขาไปเถอะ เพราะมันคงไม่เหมาะกับเรา หาคนที่มุ่งมั่น มันปั้นง่ายกว่า RIZgoodenough

คนที่โตแล้ว ใหญ่แล้ว ไม่ยอมคน เป็นเพราะเขายอมมาก่อนแล้ว คนที่เห็นคนโตแล้วไม่ยอม เลียนแบบบ้าง มันก็ไม่ได้โตสักที ไม่มีใครอยากยอมใคร แต่ส่วนใหญ่ก็อยากได้เปรียบ จะจ้องเอาเปรียบกัน มันก็เหมือนเป็นศัตรู สู้กันไปสู้กันมา แต่คนที่ยอมเสียเปรียบ มันอยู่ได้ทุกที่ เสียได้แค่ไหน มากหรือน้อย มันก็ขึ้นอยู่กับจังหวะและโอกาส ถ้าตัวเล็ก แล้วไม่ยอมเสียเปรียบ ก็โตได้เท่านั้น ถ้าตัวเล็ก ยอมเสียเปรียบไปก่อน คิดว่าจ่ายค่าเรียนรู้ ค่าวงใน ค่าเข้าคอร์ส...

เราชอบรู้เรื่องคนอื่น เรามองออก เรามองขาด ว่าลักษณะของเขาควรจะทำอะไร คนพูดมากก็มีงานที่เหมาะกับเขา คนที่พูดน้อยก็มีงานที่เหมาะกับเขา แต่พอตัวเอง อยากได้ทำโน่นนี่ได้ อยากทำโน่นนี่เก่งเหมือนคนอื่นเขา แต่ลืมดูตัวเราว่าเหมาะอะไร พอทำในสิ่งไม่เหมาะ แล้วจะทำได้ดีหรือเปล่า มันก็ไม่ จะพยายามทำให้ได้ มันต้องใช้เวลาขนาดไหน ถ้าพร้อมจะฝึกฝน มันก็ต้องแลกเหนื่อยหน่อย แต่ถ้าเอาที่ทำได้เลย ก็ต้องรู้ตัวเองก่อน พูดน้อย ทำไปทำงาน ที่เหมาะกับคนพูดน้อย คนใช้ความคิดน้อย มันก็มีงานที่เหมาะกับคนที่ใช้ความคิดน้อย แต่ทุกอย่างมันมีสถานะสมควรด้วย...

คนเราเอาชนะแบบสะใจ เอาแต่ได้ แต่จริงๆ เราไม่ชนะหรอก จะเอาเสียเท่าไรเสียไป ขอให้ได้ที่อยากได้ก็พอ สุดท้าย จะได้ไม่คุ้มเสีย แค่เรื่องชนะกันนิดเดียว แต่แพ้กันระเบิดระเบ้อไปยาวนาน มันคุ้มหรือเปล่า ชนะแบบขาดสติ พอได้สติ มีแต่เสียกับเสีย เสียแล้วคุ้มไหม ไม่ชนะแล้วดีกว่าไหม ถ้าดีกว่า ไม่ชนะก็ย่อมดีกว่า RIZwin

คนฉลาด ย่อมรู้เยอะกว่าคนทั่วไป บางทีรู้มากไป จนรู้สึกว่ามากจนไม่เป็นคนธรรมดา ยกหางยกขา กล้าว่าคนอื่นไม่รู้ไปหมด รู้จนไม่เหลือที่ให้คนอื่นยืน แล้วต่อไปใครจะคบ คนต้องมีสังคม พอไม่มีคนคบ ก็ดันไปว่าคนอื่นอีก เป็นคนฉลาด ก็จงอย่าใจแคบ เผื่อให้คนอื่นเดินบ้าง จะได้ไม่เหงา และบ้าไปเอง RIZsmart