การที่มีคนทำอะไรให้นั้น จริงๆแล้วมันก็สบายเรา
ที่เราไม่ต้องทำอะไร รอให้คนอื่นทำให้อย่างสำเร็จรูป
บางที ก็เพราะว่าตามโลกไม่ทัน เลยต้องให้คนที่ตามโลกทันทำอะไรให้
บางทีก็บ่นเทคโนโลยี มันยากเกินไป
สุดท้ายแล้วก็วานให้คนอื่นทำ
ดูดีๆแล้วเหมือนจะง่ายเหมือนจะสบาย แต่ถ้าบางทีคนทำให้ไม่ว่าง หรือคนทำให้ไม่อยู่แล้วเราจะทำอย่างไร
ชีวิตมันก็จะมีความเสี่ยง การดำเนินเรื่องราวประจำวันคงจะผิดแผกไป
การจะโทษอะไรต่างๆนานานั้น ดูดีๆ เพราะเรามีความเคยชินกับอะไรเดิมๆ
เดิมๆจนมันกลายเป็นสิ่งล้าหลัง ไม่มีใครใช้
อาทิเช่น เมื่อก่อนดูโทรทัศน์ ต้องเดินไปที่เครื่องเพื่อเปลี่ยนช่อง
พอพัฒนาการมาหน่อย ก็มีรีโมทคอนโทร ปุ่มอะไรเยอะแยะไปหมด
แล้วมันพาลให้เครื่องโทรทัศน์ไม่มีปุ่มอะไรนอกจากกดเปิดกดปิดในปุ่มเดียวกัน
ฉนั้น ถ้าจะดูโทรทัศน์ให้ได้มันก็ต้อง ฝึกใช้รีโมท แต่ดูเหมือนจะไม่ยอมใช้ เพราะบอกว่าใช้ไม่เป็น
แต่ใช้ให้คนอื่นเปิดให้ สมัยก่อนดูช่องทีวี เป็นช่องที่เป็นเลข แต่ก่อนมีไม่ถึง10ช่อง
แต่เดี๋ยวนี้ทีวีไม่เหมือนสมัยก่อน บ้างก็ไม่ได้เรียกเป็นเลข เรียกเป็นชื่อ ก็ทำให้เลือกไม่ถูกพาลลำบากกันไป
และถ้าทันสมัยกว่านั้น โทรทัศน์ มันได้กลายร่างเป็น จอมอนิเตอร์ ต่อระบบไวไฟ ควบคุมจากมือถือ
อันนี้ยากขึ้นไปอีก แต่ถ้าใช้เป็นจะสนุกกับมันมากๆ เพราะมีเรื่องที่เลือกได้มากกว่าเดิมเป็นร้อยเป็นพันเท่า
แต่ถ้าเราต้องใช้ให้คนอื่นทำ จะเจอคนอื่นจริงใจช่วยเหลือหรือเปล่า หรือปล่อยตามยถากรรม หรือพาลอดดูไปได้
การให้คนอื่นช่วยเพราะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นั้นมีความเสี่ยง เสี่ยงที่จะทำอะไรไม่เป็นเลย
และการที่ทำเองเป็นทุกอย่าง อันนี้ก็ไม่ดี เพราะเราก็ต้องทำมันคนเดียว จนเกินไป
ฝึกไว้ไม่ให้ตัวเป็นภาระ
ให้ทันสมัยตามยุคสมัยบ้าง
แล้วเราจะคุยกับคนทุกระดับรู้เรื่อง ไม่ใช่เปิดประโยคที่ว่า “สมัยก่อน” เพราะตอนนี้ ไม่อยากรู้แล้ว เดี๋ยว google หาเองได้
RIZsomerisk