Author: admin

ยิ่งเราทำอะไรแทนคนอื่นมากเท่าไร หลายๆทีมันทำให้เราลืมความเป็นตัวเอง การที่เราทำงานในลักษณะใดก็ตาม หากทำแบบตามคำสั่ง โดยไม่ค่อยได้ใช้ความคิด พอถึงจุดนึงมันจะเป็นความเคยชิน ชินจนคิดว่ามันเป็นตัวเรา แต่จริงๆไม่ใช่นะครับ เรากำลังชินกับการเป็นคนอื่นอยู่ ในท้ายที่สุดแล้ว ถ้าวันนึงผ่านๆไป แล้วเราไม่ได้อยู่จุดนั้นแล้ว เราก็ต้องระวัง เพราะในเงื่อนไขที่แตกต่างกัน บริบทที่แตกต่างกัน แล้วเรายังเป็นเดิมๆอยู่ มันจะแย่เอา อย่าลืมตัวเองนะ ดูตัวเองบ่อยๆ ลืมตัวแล้วเดี๋ยวหาทางกลับไม่ได้ RIZsee

วันนี้คนสมัยใหม่ที่อยู่โลกที่แข่งขันกับความเร็ว มีความต้องการอะไรที่มันผิดไปจากตรรกะ แล้วยังมาเถียงว่ามันคือ startup มันก็ใช่ครับ สำหรับคนที่คิดเป็น ส่วนคนที่อยากตามคนอื่น และคิดไม่ได้ก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี สมัยนี้ มีแต่เป้าหมายอยากได้เงินเยอะๆ แต่ไม่อยากเหนื่อยไม่อยากทำอะไรเลยถ้าเป็นไปได้ มันจะทำงานอะไรครับ ถึงทำได้แบบนี้ จะไปเห็นคนอื่นทำได้ แล้วทุกคนทำได้ หรือเราทำได้ไหม …มันไม่ได้หรอก คนจะหาเงินได้ มันต้องมีภูมิวิชาความรู้ประสพการณ์มากน้อยไม่ว่า แต่มันต้องลงตัวระดับนึงที่จะหาเงินได้ เมื่อคนที่รู้ว่ามันหาเงินไม่ง่าย มันจะมาง่ายๆเอง เพราะเรารู้แล้วถึงขีดจำกัดว่าได้อย่างไรแค่ไหน ถ้าจะต้องการมากกว่านี้ต้องทำอย่างไร มันจะไม่เหมือนพวกที่มีแต่ความอยาก...

ถ้าจะทำอะไรให้ได้ ง่ายที่สุด ก็ต้องไปถามคนที่ทำแล้วสำเร็จว่าเขาทำอย่างไร ให้แง่คิด ปัญหา หรือต้องระวังอะไรตรงไหนบ้าง แล้วก็ค่อยลองปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับตัวเราและสภาพแวดล้อม อย่าไปฟังคนที่ทำแล้วเขาทำไม่ได้ เพราะเขาจะบอกว่า มันยาก มันเสียเวลา มันไม่คุ้มค่ากับการทำ ทำไปก็ไม่ได้อะไร ถ้าเราเชื่อคนพวกนี้ เราก็จะไม่ทำอะไร หรือทำอะไรที่มันง่ายๆ ที่มันก็ไม่ได้สร้างคุณค่าอะไรไปวันๆ ฟังคนสำเร็จแล้วคิดตาม ฟังคนล้มเหลวแล้วเอามาแก้ไข มันถึงไปต่อได้ หากฟังคนล้มเหลวแล้วเชื่อคำทัดทานปรามาสของเราแล้วนั้น ชีวิตอยุ่เฉยๆคงดีกว่า RIZlisten

อัตตา มักทำให้หลงทางไปกับความฉลาดจากประสบการณ์ทางโลกที่เราคิดไปเอง จนไม่อาจพบเส้นทางแห่งปัญญาที่แท้จริง อ่อนน้อมถ่อมตน อาจจะต้องแกล้งโง่ เพื่อให้เข้าถึงความจริง การย่อตัว ค่อยกระโดด ย่อมกระโดดได้สูงกว่า ยืดตัวกระโดด RIZatta

ปัญหาบางอย่าง มันแก้ไม่ได้ ต่อให้พยายามแค่ไหน ด้วยความสามารถเราเอง อาจจะยังไม่ถึง เราต้องรู้ตัว มีประมาณ อะไรได้ไม่ได้ อะไรฝืนแล้วอาจจะได้ หรืออะไรมันไม่ได้จริงๆไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตามที ถ้าเรารู้ว่าแก้ไขไม่ได้แล้วนั้น สิ่งที่จำเป็นคือ เรียนรู้ ที่จะอยุ่ร่วมไปกับมัน เมื่อใจเราเปิดกว้าง ยอมรับมันแล้ว มันก็น่าจะอยู่ร่วมกันได้ ประมาณการอยู่ที่ใจเรา RIZwhenithappen

ตอนเกิดเรื่อง เราก็ไม่รู้จะผ่านมันไปได้อย่างไร ทำมันทุกวิํธีแล้วก็ยังแก้ไม่ได้ จะทั้งทางตรง ทางอ้อม ทางบน ทางล่าง บนบานศาลกล่าวที่ไหน ก็เอาหมด แถมไม่รู้ด้วยจะผ่านมันไปอย่างไร แต่เชื่อผมสิ ถ้าคุณผ่านมันมาได้ คุณถึงรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร มันอาจจะมองย้อนกลับไปแล้วตลกกับมัน ว่าเรื่องง่ายๆแค่นี้ทำไมตอนนั้นคิดไม่ได้ทำไม่ได้ ก็ใช่ ตอนนั้นมืดแปดด้าน มองไม่เป็น ไม่เห็นแสงอะไร แต่พอผ่านได้เท่านั้นแหละ สว่างโร่เลย รู้แจ้งแทงตลอด เห็นจริงหมด ของแบบนี้ ต้องประสพการณ์...

ถึงว่าโอกาสจะมีมาดีแค่ไหน มันก็ไม่ได้บอกว่าเราจะได้อานิสงค์ดีด้วย เพราะในโอกาส มันก็สำหรับคนที่เหมาะสมเท่านั้น ไม่ใช่ทุกคน ไม่ได้บอกว่ากระแสนี้มา ทำให้คนรวยไปหมดทุกคน มันแค่บางคน และมันรวยโดดขึ้นมากพอทำให้เราคิดว่ามัน ดี ดีจนขนาดที่เราอยากทำ พอได้ทำ ก็ถึงบางอ้อ ว่ามันก็ไม่ใช่ ทุกอย่างมันมีความเหมาะสม อย่างที่บอก โอกาสเป็นส่วนหนึ่ง แต่จับจังหวะเข้าผิด มันก็ร่วงง่ายๆ พอเข้าไปได้ ต้องจับจังหวะก้าวเดินให้ถูกต้อง มันถึงจะใช่ ดีอย่างที่เห็น แค่ไม่ง่ายอย่างที่คิดเท่านั้นแล RIZtone

โลกเราที่มันเดินก้าวเร็วๆนั้น มันก็มีดี และไม่ดี และดูเหมือนคนที่ก้าวตามไม่ทัน ไม่เร็วพอ จะเห็นความไม่ดีมากกว่า แต่จะดีหรือไม่ดีนั้น ทุกอย่างมันก็เป็นความจริง เรื่องราวที่ ไม่ชอบ ที่ไม่ต้องการ ก็เป็นความจริง บางคนถึงบอกเลย ว่าไม่อยากมีลูก เพราะโลกมันโหดร้ายเกินไป แก่งแย่งชิงดี มีแต่ความไว ในการเอารัดเอาเปรียบ ใช่ทั้งหมดครับ แต่ทุกอย่างที่เห็น มันก็เป็นแบบนั้น แต่มันยังมีมากกว่าที่เห็นอีก อยากได้อะไร จะคาดหวังสังคมให้ดีอย่างเดียวก็ไม่ได้ เราต้องพยายามเปลี่ยนแปลงด้วย...

การจัดลำดับความสำคัญ มีความจำเป็นที่เราต้องเลือกให้ได้ เราถึงต้องรู้ว่า อะไรสำคัญ ต้องจัดลำดับให้ได้ที่ถ้าต้องเลือกอย่างเดียว เพราะการที่ต้องเลือก จำเป็นที่ต้องเลือก เพราะการเลือกให้ได้ มีความสำคัญต่อการเลือกเส้นทางเดิน และการกระทำ หากเราไม่เลือก สถานการณ์มันจะบังคับเส้นทางให้เราเอง และส่วนใหญ่มันคือภาวะจำยอม หรือภาวะศูนยากาศ ที่ไม่ได้เดินหน้า แล้วคิดไปเอง เลือกเถอะครับ เพราะปัญหามันต้องแก้ไข ได้อย่างแล้วมันก็ต้องเสียหลายอย่าง หรือทุกอย่าง แต่คิดว่าคุ้มก็ลุยเลย ไม่เลือกมันแย่ RIZimportant

คนเก่งมักจะทำอะไรให้ดีที่สุด แล้วในที่สุดก็ยึดติดความเก่งของตัวเอง เมื่อความเก่งของตัวเอง มันไม่ได้พัฒนาให้ไปต่ออย่างเหมาะสมแล้ว พัฒนาการของความเก่งนั้นก็จะทำให้ก้าวช้าไป ในช่วงเวลาหนึ่งๆ การที่อยากจะให้ผลออกมาดีที่สุด ไม่ใช่ต้องแก้ไขให้มันถูกต้องทั้งหมด แต่มันอยู่กับเงื่อนไขต่างๆที่กำหนด ของบางอย่างต้องการความเร็ว เราต้องทำให้เร็ว ไม่ใช่เนี๊ยบอย่างเดียวแล้วช้า ของบางอย่างต้องการความละเอียด ความเร็วเกินไป ส่งก่อนใครก็ไม่ใช่เป็นเงื่อนไขหลัก แต่เมื่อทำอะไรมาแล้วนั้น การปล่อยวาง ในอีโก้ และความผิดพลาด มันจะพาตัวเองก้าวข้าม ก้าวข้ามตัวเอง ไปเพื่อสิ่งข้างหน้า เมื่อ เรียนรู้มัน จะทำให้ไปเร็วได้เรื่อยๆ...