Author: admin

คุณเคยคิดว่าคุณทำไม่ได้ เพราะมันยาก … แล้วทำหรือยัง เพราะมันเกินความสามารถ … แล้วทำหรือยัง เพราะเราไม่ได้เรียนมา … แล้วเราทำหรือยัง จะอีกกี่ร้อยพันอ้าง มันอยู่ที่ แล้วทำหรือยัง ถ้าคนอื่นทำได้ แปลว่ามีคนทำได้ เราก็คนเหมือนกัน เราก็ต้องทำได้ เค้าทำได้แล้ว เราก็ย่อมสามารถทำได้ดีกว่า เพราะคนเราทำต่อจากเขา คนที่ทำไม่ได้ เพราะเค้าไม่ได้ทำ คนที่ทำแล้วทำไม่ได้ เพราะเค้าพยายามไม่มากพอ คนที่พยายามแล้วทำไม่ได้...

แน่นอน เมื่ออยากจะจิบชาจีน เราก็ต้องคิดถึงแหล่งคนจีนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไทย ก็ย่อมไม่พ้นเยาวราชนั่นเอง ซึ่งก็เป็น china town ของเมืองไทย มีสินค้า และอาหารจีนขายมากมาย และขายชา ที่นี่ก็เป็นแหล่งใหญ่ ชาจีนแล้วในสมัยก่อนหน้านี้ คนจีนที่เข้ามาในเมืองไทย ดื่มกันทุกคน ดื่มเสมือนแทนน้ำเปล่า ดื่มเมื่อยามกระหาย ดื่มหลังทานอาหาร ดื่มเพื่อการพูดคุยและเปลี่ยนความรู้ หรือดื่มตอนพูดคุยการค้าปรึกษาหารือ ตลาดชาในเมืองไทยสมัยก่อนใหญ่กว่าปัจุบันนี้มาก มีเป็นสมาคนชา ที่คนขายชามาร่วมกันสร้าง และมีกฎอยู่ว่า หากร้านไหนหรือสมาชิกคนไหนนำชาเข้ามา...

คนเรามีความเชื่อคิดอ่านไม่เหมือนกันทีไร ทะเลาะกันทุกที ทุกที่ทุกวงการ ทะเลาะกันไปทะเลาะกันมาจนเกินปัญหาที่เชื่อกัน ลุกลามจนกลายเป็นสงครามศักดิ์ศรี ตุ๊บตั๊บกันไปมา สุดท้ายเจ็บกันทั้งสองฝ่าย หรือยิ่งแต่ละฝ่ายมีแรงสนับสนุนเมื่อไร มันก็เหมือนยิ่งถอยกันไม่ได้ มันต้อง ตายเอาดาบหน้า ข้าอยู่เอ็งต้องไป ยืนกระต่ายขาเดียว ถึงแม้เรื่องถูก ต่อให้ทำอย่างไร มันก็ถูกมันยันค่ำ ไม่ว่าคนจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม และเรื่องผิด ต่อให้ทำอย่างไรมันก็ผิดวันยันค่ำไม่ว่าคนจะทำตามกันทั้งสังคมก็ตาม ทุกอย่างมีมาตราฐานของมันในตัวมันเอง อยู่ที่เราจะเอ่ยแจ้งมันออกมาหรือเปล่า หรือปล่อยๆมันไปเหมือนกับทุกหลายๆคนปล่อยมันไป และมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เราจะผดุงความยุติธรรม เดี๋ยวเจอสหบาทาคนเดียว ทุกอย่างมีศาสตร์และศิลป์ของมัน...

คนเราจะรู้มาก มันก็ต้องหัดเรียนรู้ หัดขวนขวาย มีแต่คนถามว่า เรารู้ได้อย่างไร มันก็ย่อมมาเกิดจากกระบวนการค้นหา ศึกษา เรียนรู้ ทดลอง ปฎิบัติ ถ้าจะไม่ทำอะไรสักอย่าง งอมือ งอตีน คิดไปเอง ว่ามันมีสูตรสำเร็จ เป็นยาเม็ดฉลาด ก็คงได้รอต่อไป อาจจะมีแต่ไม่ใช่วันนี้ ทุกวันนี้คนเราต้องพยายามพัฒนาตัวเองให้ทันโลกทันยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ข่าวสารที่โหมเข้ามาผ่านตัวเราแบบไม่ได้คัดกรองที่ชอบระบุว่ากรองมาแล้วหรือวงใน เราก็ต้องคัดกรองเอา หรือไม่ก็ยอมปล่อยให้สิ่งนั้นพัดพาเราไปด้วย แต่การอ่านหนังสือ ทำให้เราคิดและมีจินตาการได้ง่ายที่สุด มากกว่าสื่อทีวี...

ปกติแล้วพอคิดถึงการลงทุน อันดับต้นๆก็คงมี ลงทุนในหุ้น กองทุนรวม ลงทุนในทอง ลงทุนในประกันชีวิต ลงทุนในคอนโดมาให้เช่า แต่การลงทุนจำพวกนี้ก็มีข้อดีข้อด้อยแตกต่างกันไป และแต่ละสินทรัพย์ก็มีแตกแขนงแยกย่อยลงไปอีก เช่น หุ้นบลูชิบ หุ้นผลตอบแทน หุ้นปั่น แต่สำหรับผมคือการลงเงินหรือแรงไปแล้วได้ผลลัพธ์ตอบแทนกลับมา ซึ่งไม่ว่าลงทุนอะไรก็ได้ ไม่จำกัดอยู่แค่ในตลาดหลักทรัพย์ตามที่สื่อต่างๆโฆษณาให้ฟังอยู่ทุกวัน การลงทุนทางเลือกหรือ Alternative Investments หมายถึงการลงทุนในสินทรัพย์ประเภทอื่น ที่นอกเหนือไปจากสินทรัพย์พื้นฐานหรือที่เป็นประเพณีนิยมของการลงทุน (Traditional Assets) ไม่ว่าจะเป็นหุ้นสามัญที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย พันธบัตรรัฐบาลและหุ้นกู้เอกชนที่ผู้ออกมีถิ่นฐานในประเทศไทย...

เราปฎิเสธไม่ได้ว่าเราเป็นสัตว์สังคมที่อยู่ในสังคม ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่แค่ไหน เราก็หลีกหนีเรื่องการเปรียบเทียบไม่ได้ คนนั้นสวยกว่าคนนี้ คนนี้รวยกว่าคนนั้น คนนั้นฉลาดกว่าคนนี้ คนนี้เก่งกว่าคนนั้น มันเปรียบเทียบกันไปเสียหมดไม่ว่าจะเรื่องอะไร ก็ใช่มันทำให้เกิดการแข่งขันในรูปธรรม เมื่อมีคนสองคนแข่งอะไรกันในเรื่องหนึ่งย่อมมีใครเก่งกว่าและด้อยกว่า สำหรับคนที่เก่งกว่าก็ต้องพยายามรักษาความเก่งต่อไป แต่สำหรับคนที่ด้อยกว่าถ้าเขาพยายามพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ย่อมเป็นสิ่งที่ดี แต่บางที เจอคนวิจารณ์จนท้อ จากความพยายามจนกลับกลายเป็นการหันหนีจากเรื่องนั้นไป เราหลีกหนีการเปรียบเทียบจากคนอื่นย่อมไม่ได้ แต่การที่เราเอามันมาใส่ใจ แล้วคิดตามชาวบ้าน มันก็ย่อมบั่นทอนจิตและกำลังใจของเรา ความรู้สึกไม่ดีนั้นมันจะมากกว่าความเป็นจริงที่เกิดขึ้น หากเราละวางหรือ เข้าใจเท่าที่มันเป็นไม่ได้ ความรู้สึกของเราย่อมเตลิดไปไกล เจ็บกว่าที่ควรเจ็บ...

เวลาไปกินข้าวกับเพื่อนฝูงทีไร ด้วยความที่ไม่ค่อยได้เจอกัน ก็ทำให้เราได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกัน เหมือนทุกคนอัดอั้นอยากระบาย อยากปล่อยของก็เลย พยายามพูดใส่กัน พอพูดใส่กันเรื่อยๆ เริ่มเสียงดังขึ้นจนจะกลายเป็นอีโก้ ข้ารู้มากกว่า ข้าเก่งมากกว่า มึงฟังกูก่อนสิ จนทะเลาะกัน เวลาเป็นหัวหน้าคนนายคน พอถึงเวลาประชุมทีไร หัวหน้าก็พูดจนเหมือนพูดอยู่คนเดียว แม้บางทีจะให้โอกาสลูกน้องแสดงความคิดเห็น แต่พอลูกน้องพูดมาคำนึง หัวหน้าก็พูดต่อแสดงเก่งกว่า เข้าใจมากกว่า ชี้แนวได้มากกว่า จนลูกน้องระอาไม่อยากแสดงความคิดเห็น มีอะไรก็เออออไปจะได้จบๆแล้วกลับไปทำงานต่อ ส่วนหัวหน้าก็อาจจะดีใจว่าลูกน้องเข้าใจ หรือบ่นในใจว่าลูกน้องนี้โง่ ไม่แสดงความคิดเห็นอะไร...

เนื่องจากผมก็ถือว่าเป็นนักตระเวนกินอาหารตามที่ต่างๆ โดยมาเป็น street food  ร้านข้างทาง ร้านข้างถนน ร้านห้องแถว กินมันทุกร้านเพือจะได้รู้ว่าเป็นอย่างไร ให้รู้มากกว่า อร่อยหรือไม่อร่อย เพราะเรื่องอร่อยหรือไม่มันเป็นเรื่องปัจเจกที่อาจจะถูกปากใครคนหนึ่งแต่อีกคนอาจจะไม่ชอบก็ได้ เพราะจริงๆ ทุกคนมีแนวและรสนิยมของตัวเอง เพียงแต่รู้ตัวหรือเปล่า ปกติแล้วผมก็กินไปคุยไป คุยกับเด็กเสริฟ คุยกับเจ้าของร้าน คุยกับคนทำอาหาร ให้เราได้รู้รายละเอียดเคล็ดลับ หรือเรื่องที่ร้านอยากโม้ มันจะทำให้ทำลายกำแพงอากาศระหว่างผู้ซื้อกับผู้ขายที่แต่ละฝ่ายตั้งตาชิงไหวชิงพริบกัน เริ่มต้นปกติ เบื้องต้นมันก็ต้องกินแบบธรรมดา ดูก่อนว่ามีแววไหม ถ้าเป็นก๋วยเตี๋ยว...

อีกเรื่องหนึ่งที่อยู่คู่สังคมไทย คือเรื่องความเชื่อ และยิ่งเป็นความเชื่อที่พิสูจน์ตามหลักตรรกะหรือวิทยาศาสตร์ไม่ได้ แต่มันให้ความรู้สึกใช่แก่บุคคลที่ทำได้ เรื่องมีอยู่ว่า ปกติ ผมเป็นคนที่ชอบเดินงาน events ต่างๆพอสมควร สำหรับผมแล้ว เพื่ออัพเดทเรื่องราว หรือเทรนต่างๆ สินค้าไหนมา สินค้าไหนหายไปถ้าเทียบกับงวดก่อนๆ สินค้าไหนที่เป็นคลาสสิคไอเทม ประเภทมากี่ทีก็เหมือนเดิมตลอด แต่จะมีสิ่งหนึ่งที่สะกิดใจผมพอสมควรคือ ร้านค้าที่เปิดบูทต่างๆนั้น เค้าจะต้องมีสิ่งมงคลอันเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ พึ่งสิ่งที่มองไม่ให้ ที่อาจจะดลบันดาลให้ทำมาค้าขายรุ่งเรือง เงินไหลมาเทมา ไม่ว่าจะเป็นไอเทมชิ้นเล็ก หรือไอเทมชิ้นใหญ่ หรือยกโต๊ะหมู่...

เรารู้ว่าการเปลี่ยนคือการพัฒนาการจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่ง ฟังดูเข้าใจได้ง่าย แต่จะทำมันไม่ง่าย รัฐบาลก็อยากขับเคลื่อนให้เป็นสังคม 4.0  ให้มีความทันสมัย และมันดีกับทุกๆคน แต่มันจะมีคนที่ชอบการเปลี่ยนแปลง อยู่แค่กลุ่มวัยเดียวคือ เด็ก และ วัยรุ่น เพราะ พวกเค้า รักที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ พึ่งเกิดมาในโลกนี้ไม่นาน อะไรก็สนใจไปหมด สามารถรับข่าวสารและนำไปใช้ หรือ ปฎิบัติตามได้อย่างรวดเร็ว แต่สำหรับผู้ใหญ่และ ผู้สูงอายุนั้น กลุ่มนี้เริ่มมีความมั่นคงในระดับหนึ่งแล้ว เริ่มไม่ต้องวิ่งตามสิ่งรอบๆตัวหรือรวมสังคมไปด้วย ไม่เดินตามกระแส...