Just another my IDEA
เรามักเห็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟ แต่ก่อนแมงเม่าตายแน่นอน เพราะบินเข้ากองไฟ แมงเม่าไหม้ตาย แต่สมัยนี้แมงเม่าอาจจะไม่ตายเพราะ มันวิ่งหาไฟนีนอน…5555 คนเราก็มีความอยากและความโลภ มันก็เหมือนเป็นเม่า ขอให้มีใครก่อกองไฟมาล่อ เราอาจจะขาดสติ วิ่งเข้าไปได้ ความอยากรวย อยากเด่น อยากดัง อยากมี อยากได้ นักการตลาดก็เอาจุดต่อมอยากมาล่อ ง่ายๆเลย แค่นี้ ส่วนใหญ่วิ่งเข้าไปตาย ลดราคาทะลุพิกัด มันไม่ได้อยู่ที่% อย่างเดียว มันอยู่ที่เรารู้สึกว่ามันถูกจนต้องซื้อมาก่อน ที่จะถามว่า...
มันก็มีบางวันครับ ที่ผมคิดอะไรไม่ออก พยายามเค้นก็ยังไม่ออก รู้สึกเลยว่าสมองล้า อยากจะหนี ผมก็ปล่อยให้มันเตลิดไป เพราะผมก็อยากรู้จะพาผมไปไหน มันพาผมไปยุค90s ครับ อยากฟังเพลง อยากดูหนัง หรืออยากรู้สึกถึงสภาพแวดล้อมในยุคนั้น พอมาคิดๆดู มันก็หลายครั้งครับ ที่คิดไม่ออกแล้วมันก็วนเวียนกลับมาที่จุดยุคนี้ อาจเพราะ ตอนนั้นผมเริ่มโต เริ่มคะนอง เริ่มคิดเองโดยไม่มีกรอบ สนุกกับมันได้เต็มที่ ไม่คิดถึงเรื่องเสียหาย หรือจะมีกินหรือไม่ ได้มาก็ใช้ๆไป มันเทียบกับตอนนี้ไม่ได้...
สังคมเรา มีกระแสแปลกๆ และการปลุกกระแสแปลกๆ มันเลยทำให้ตรรกะความคิดมีความแปลกไปด้วย สังคมเรา ในปัจุบัน อยากจะทำให้เป็นสังคมไร้เงินสด คือ จะใช้การแลกเปลี่ยนทางอิเลกโทรนิกแทน ความห่วงของนักวิชาการที่อ้างถึงแต่ละหัวข้อนั้น ก็น่าสนใจ แต่ไม่น่าเป็นข้อต้นๆ เช่น เรื่องระบบความปลอดภัย ว่ามีความเป็นไปได้ในเรื่องโจรกรรม มีการเปรียบเทียบ หากคุณโดนขโมยกระเป๋าเงิน อาจจะไม่เท่า คุณโดนโจรกรรมทางอิเลกโทรนิกซึ่งทุกอย่างที่มีอาจจะหายไป ใช่ครับก็น่าเป็นห่วง แต่สิ่งที่ผมห่วงกว่าทุกวันนี้คือ ห่วงหาเงินให้มีกินก่อน มีฝากก่อนน่าจะดีกว่าที่คิดว่า ถ้าเรามีแล้วถูกขโมย...
เนื่องจากโลกโซเชี่ยลเน็ตเวิร์ค ทำให้เราค้นหาข้อมูลได้หลากหลาย พร้อมกันนั้น มันก็ยัดเยียดข้อมูลของคนหลายหลายกลุ่มมาผ่านตาให้เราด้วย ส่วนต่างของความรู้มันแคบลงเรื่อยๆ แต่ส่วนต่างของการทำงานหาเงินรายได้มันห่างไปเรื่อยๆ สมัยก่อนเราอาจจะไม่รู้เลย ว่าเศรษฐี กินอยู่หลับนอนอย่างไร ใช้เงินเยอะแค่ไหน ใช้ชีวิตไลฟสไตล์ของผู้มีเงินมีทองใช้อย่างไรก็ไม่หมดนั้นเค้า เผาเงินเพื่อความสนุกเป็นอย่างไร แต่สมัยนี้ หากเราติดตามเขาใน FB IG มันก็จะเห็น ไลฟ์สไตล์ ในการกินอยู่ใช้ของของเขา แน่นอน ส่วนใหญ่ ใช้ของที่มีมูลค่าสูงมากๆ ถ้าเทียบสำหรับคนทั่วๆไป กินไวน์ขวดหลักหมื่นหลักแสน กินอาหารหลักหมื่นหลักแสนต่อมื้อ...
บางทีเราอาจจะมองข้ามบางสิ่งบางอย่าง คือการมองตัวเอง จากมุมมองของคนอื่น ปกติแล้วเราอาจจะมี มุมมอง ความคิด จินตนาการ ที่ออกมาจากข้างในของเราแล้วมองออกไปข้างนอก เราอาจจะเห็นคนอื่นที่มองไม่เห็น และนั่นเป็นสิ่งที่ดี แต่สิ่งที่ไม่ดีคือ เรามองไม่เห็นตัวเอง และหากเรามองด้วยตาของคนอื่น เขาอาจจะไม่ได้มองเราอย่างที่เราเป็นเรา บางสายตาอาจจะมองเราอย่างชื่นชม และบางสายตาอาจมองเราและทำให้เราขื่นขม และมันขึ้นอยู่กับใครมองเรา หากเราต้องเจอใคร เราก็ต้องคิดว่าเขามองเราอย่างไร ไม่ใช่แค่ยัดเยียดตัวเราให้เขา ต้องหาจุดพอดี ที่ทำให้เขาสนใจเรา และคงไม่ใช่ตรงกลางตามใจเรา บางคนมองเราเป็นแบบไหน เราต้องเข้าใจ...
ทางเดินแห่งความสำเร็จ มันไม่ได้เป็นเส้นตรงเลยนะครับ เวลาอ่านหนังสือ ทุกคนที่อธิบาย เหมือนง่าย มีจังหวะ มีขั้นตอน แถมแผนภาพเสร็จสรรพ โอ้ย ตอนทำจริง โน่นนี่นั่นปัญหาเข้ามาร้อยแปดอย่าง ไม่เหมือนกับในหนังสือบอก คนที่เป็นโค๊ช ก็พูดไป ง่ายๆ ให้กำลังใจ ไม่เห็นมาทำเอง แล้วไม่มีอุปสรรคบ้าง มันเป็นเช่นไร มันลำบากขนาดไหน ของจริง มันยิ่งกว่านิยาย หรือหนังสือเขียน จะเขียนเส้นตรงจากความสำเร็จไม่มี เพราะ...
ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร เพราะบางทีเพื่อนรักมันก็มีหักเหลี่ยมโหด บางทีคนใกล้ตัว มันก็ไม่ใช่จะดีกับเราทุกครั้ง อาจจะมีบ้างที่แทงข้างหลัง หรืออาจจะฟันเราต่อหน้ากันตาใสๆก็มี แต่ มันเป็นเรื่องที่ให้เข้าใจในสัจธรรม คนดีไม่ดี มันไม่ใช่ดีทั้งหมดและตลอด เวลาเราทำดี ก็ไม่ได้แปลว่าเราเป็นคนดี แต่สิ่งดีๆนั้นมันจะเป็นภาพประทับใจคนที่เห็น แล้วเอาอนุมานไปเองก็ได้ เราควรระวังตัวเรา ไม่เพียงแต่ที่เราทำอะไรแล้วมีกระทบคนอื่น เพราะเราคิดว่าดีแล้ว แต่มันเป็นมุมมองของเรา เช่นเดียวกับการมองคนที่คิดร้ายต่อเรา หรือเป็นศัตรูต่อเรา เข้าก็ไม่ใช่เป็นคนร้ายเสมอไป อาจจะร้ายกับเรา แต่เขาอาจจะเป็นฮีโร่ที่บ้านเขาก็ได้ ในบางครั้ง คนที่คิดร้ายกับเราแล้วมาช่วยเหลือเรา...
อะไรใครว่าดี ก็ต้องฉลาดลอง ยิ่งเรื่องมองไม่เป็น มันย่อมเป็นอะไรที่ปัจเจกมากๆ ความเชื่อนี่ยิ่งไปกันใหญ่ ประสพการณ์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถ้าบอกต่อเล่าต่อกันมา จะเชื่อมันก็คงไม่ใช่ หากเราเชื่อเรื่องกาลมสูตร เราย่อมควรต้องคิดก่อนเชื่อ มันเป็นเรื่องของประสพการณ์ มันเป็นเรื่องของศรัทธา มันเป็นส่วนผสมที่ต้องมีไม่เหมือนกัน และไม่เท่ากันทุกครั้ง ไม่มีอะไรเป็นสูตรตายตัว หากเราเข้าถึงความลื่นไหล และการเป็นคนช่างสังเกตุแล้วนั้น ใช่แล้วครับ เราสามารถตัดสินใจเองได้ ถึงแม้คนอื่นไม่เชื่อ เราก็ต้องยืนว่า มันไม่ใช่เป็นสิ่งที่ใครๆต้องเชื่อเหมือนเรา และสิ่งที่เขาเชื่อ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องเชื่อตาม จนกว่า...
เสียกันไปเท่าไหร่แล้วสำหรับการให้คุณค่าที่ไร้ประโยชน์ หากเรายึดติดกับอะไรบางอย่างมากเกินไป เราจะทำมันไปโดยไม่มีคุณค่ามากขึ้นเท่านั้น ชีวิตมันไม่ได้อาศัยคำว่าปริมาณเป็นสำคัญ การมีเพื่อนเยอะแยะ ไม่ได้บ่งบอกว่า จะช่วยเราได้ในยามยาก ดีไม่ดี จะเป็นการทำร้ายทั้งจิตใจรวมถึงเวลาของเรา คำว่าเพื่อนมันแปลว่ายอมกันได้ คำว่าเพื่อน ไม่ใช่คำที่ให้ใครมาเอาเปรียบ เพื่อนที่ดี ย่อมยอมกันบ้าง ถ้ามีเท่าไรก็ให้กันได้ แต่ไม่ใช่เอาเปรียบกัน แม้เป็นการทำเพื่อให้กัน แต่ลักษณะและความหมายมันต่างกันมาก แม้บางมุมมองเป็นมุม ผู้ให้ กับ ผู้รับ แต่เจตนาที่ไม่เหมือนกัน ย่อมให้เหตุผลที่ไม่เหมือนกัน หากเจอคนไม่ดี...
บางทีทำงานหนักได้เงิน แต่แลกกับชีวิตที่เสื่อมลง คุ้มไหม กับการที่ต้องหาเงินมากๆ แล้วต้องเอามาจ่ายค่าพยาบาล คุ้มไหมกับการที่ต้องหาเงินมากๆ แต่ความสัมพันธ์รอบข้างต้องเสียไป การทำงานอย่างหนัก เพราะต้องการถีบตนขึ้นมาจากผู้ไม่มี ก็เป็นสิ่งที่ควรทำ แต่เมื่อทำไปแล้ว เรามีเรื่องอีกหลายเรื่องที่ต้องนึกถึง เรื่องครอบครัว เรื่องสุขภาพ ถึงแม้คนที่มีเงินแล้ว จะให้ความใส่ใจ กับสิ่งพวกนี้ เพราะรู้ว่าเงินซื้อไม่ได้ แต่ผู้ที่ยังไม่มี ก็ยังคงดิ้นรนค้นหาวิธีอยู่ หากเราเดินเริ่มต้นด้วยการมีทั้งสามอย่างไปด้วยกัน ทั้งเงินทอง สุขภาพ และความสัมพันธ์ มันก็คงมีความสุขกว่ามีอะไรแค่อย่างๆเดียว...