Just another my IDEA
คนชื่นชมคนเก่ง แต่สุดท้ายคนเก่งจริงๆ จะอยู่รอด ความเก่งมันไม่ได้มาชั่วข้ามคืน มันเกิดจากการฝึกฝน ฝึกฝนไปเรื่อยๆ จนเกิดความชำนาญ จนเชี่ยวชาญ จนรู้แจ้งในสิ่งที่ตัวเองทำ มันก็ต้องผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านช่วงเวลาที่ดี และแย่ ผ่านจากคนเคยชื่นชม จนเลิกชื่นชม และเขาจะกลับมาชื่นชมเราใหม่ ถ้าเราอยู่ได้นานพอ หลายคน ไม่ได้เก่งจริงๆ แค่ยกระดับตัวเอง ด้วยการเสริมเติมแต่ง แต่คนเก่งจริงๆ เขาไม่ได้ต้องการอะไรมากเลย มันเรียบง่าย จนไม่น่าเชื่อ ถ้าคุณรู้จัก...
กว่าจะเข้าใจความหมายของคำว่า อยู่ที่ใจ มันก็ใช้เวลาล่วงเลยมาค่อยชีวิต หลายๆคำ เป็นคำที่เราพูดบ่อยๆ แต่เรารู้จักมันจริงๆ หรือใช้มันเป็นหรือเปล่า ซึ่ง หลายคนก็ปล่อยมันผ่านไป แต่ผมเก็บมีคิด พินิจ อยู่เป็นระยะๆ หลายครั้ง เราต้องแยก ความเข้าใจ กับสิ่งที่คนทำ เพราะสิ่งที่คนทำ เขาอาจจะทำในสิ่งที่เชื่อสืบต่อกันมา มันคงดี เคยดี แต่วันนี้บางเรื่องก็เหลือเพียงแค่ ธรรมเนียมที่กระทำ จนบางคนลืมไปแล้ว ว่าทำอะไรอยู่ หรือทำไปเพื่ออะไร...
เวลาเราพูดอะไรไป ถ้าไม่คิด มันก็จะผ่านๆไป แต่คำพูดย่อมเป็นนายเราเสมอ เมื่อพูดออกไปแล้ว มันก็ต้องทำให้ได้ หรือต้องทำให้ดี มันก็เป็นเหมือนโซ่คล้องคอเรา ถ้าเราทำได้ ทำดี มันก็จะเป็นป่วงที่หลุดออก จะมีคนชื่นชม หรอืเฉยๆหลังจากนั้นก็ว่าไป แต่ถ้าเราพูดไปเรื่อย แรกๆ คงมีคนเชื่อ คนฟัง แต่ถ้าไม่ทำอย่างที่พูด เราก็คนที่ดีแต่พูด ซึ่งมันไม่ได้อะไรเลย คนเก่งๆ ที่เราเห็นทำตัวตามสบาย แต่จริงๆ เขามีวินัยมากนะครับ และหลักๆ...
เวลาเราพูดถึงคนอื่น ให้อีกคนฟัง ใช่ครับ เราพยายามจะอธิบายคนๆนั้นว่าเขาเป็นคนอย่างไร แต่นอกจากคนที่ฟังจะรับรู้เรื่องราวที่เราเล่าให้ฟังแล้วนั้น คนที่ฟังยังรู้ว่าเราเป็นคนอย่างไร หากเราว่าร้ายคนอื่น แล้วเขาไม่ได้ร้ายอย่างนั้น คนฟังก็จะมองเราว่าเราเป็นคนไม่ดี หากเราว่าดีคนอื่น แล้วเขาไม่ดีอย่างนั้น เราก็เสียเพราะเราไม่ได้พูดเรื่องจริง ถึงแม้จะจริงในมุมของเราก็ตาม เวลาเราพูดถึงคนอื่น ถึงบุคคลที่สาม ไม่ใช่เอาที่เราคิด เอาที่เราโดน หรือเอาสนุกอย่างเดียว เราต้องคิดดีๆ ก่อนที่จะพูดพาดพิง เพราะหาไม่แล้วนั้น มันจะย้อนกลับมาโดนตัวเรา มันจะแย่ หรือแย่กว่านั้น อันนี้อย่างดีเสมอตัว...
คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนเสื่อ มันก็เหมือนถึง คนรักเรามันน้อยกว่าคนที่ชังเรา จะชัง รังเกียจไม่ชอบ ด้วยเพราะรู้จักหรือไม่รู้จักเรา มันก็ไม่ใช่ประเด็น เพราะเราก็ไม่สามารถทำให้ทุกคนชอบเราได้ในทีเดียว แต่ทุกคนก็หวังผลเลิศเสียเหลือเกิน ค่อยๆเป็น ค่อยๆไป ค่อยๆทำให้คนรักทีละคน และเดี๋ยวคนที่รักเรา จะไปบอกต่อเพื่อนเขาเอง RIZfriend
การดำเนินชีวิต ถ้าเราทำมันเป็นประจำ บ่อยๆ มันจะมีแพทเทิร์นของมัน และพอบ่อยจนชิน มันจะดำเนินการของมันไปเอง แทบไม่ได้ต้องใช้สติ เหมือนอะไรที่ทำอยู่แล้ว เช่น ตื่นเช้า ออกไปทำงาน เที่ยงกินข้าว เย็นกลับบ้าน ค่ำๆดูทีวี แล้วก็นอน เป็นวัฎจักรของมัน หมุนอยู่แบบนนี้ แต่บางที ในความเคยชินของเรา มันก็มีสิ่งที่มีปัญหา แต่เราก็ปล่อยผ่านข้ามมัน ด้วยการยอมรับได้ นั่นคือความเคยชินนะครับ ไม่ได้แก้ปัญหา และปัญหานั้นก็ยังคงอยู่...
บางทีเรารู้อะไรมา มันเป็นเรื่องใหม่สำหรับเรา แต่มันก็ไม่ใช่เป็นเรื่องใหม่สำหรับคนอื่นเขา อย่าสำคัญผิด จริงๆมันก็ใช่ แต่ถ้าพูดไปแล้วจะไม่ใช่ อย่าดูที่ตัวเองอย่างเดียว ดูคนรอบข้างด้วย รอบข้างเขาอาจจะรู้แต่ไม่อยากบอก บางอย่างก็ต้องเก็บไว้ลึกๆ อย่าให้เขารู้ อย่างให้เขารู้ว่าเราไม่รู้ และให้รู้ในสิ่งที่เราอยากให้รู้ RIZknowsecret
หลายคนมัวแต่อยากคิดใหญ่ ทำใหญ่ เอาให้ปังๆ แต่ส่วนใหญ่ก็แป๊ก เพราะ มันใหญ่เกินตัวเลยล้ม มันไม่ได้ใหญ่จริงๆ หรือเพราะเราคิดไปเอง แต่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ ย่อมมาจากจุดเล็กๆ จุดที่เข้าใจคน แก้ปัญหาได้ เรื่องที่คนส่วนใหญ่มองข้าม คล้ายเป็นเสี้ยนตำเท้า อย่าน้อยใจ ถ้ามันเป็นเรื่องเล็กๆ แล้วมีคนบอกว่าเสียเวลา ให้หาอะไรใหญ่ๆดีกว่า พวกเขาอาจจะเข้าใจผิด หรือเน้นแต่ฝันเฟื่องไป ทำไปเถอะครับ ถ้ามันทำให้ชีวิตดีขึ้น แก้ปัญหาได้ เพราะถ้าเราแก้ได้ ก็จะมีคนที่อยากจะแก้ปัญหานี้มาหาเรา...
เวลาคนเราซื้อของ เขาอยากได้อะไร ไม่ใช่คำตอบพวก ของดีราคาถูก แต่มันต้องเป็นความเข้าใจจริงๆ มันถึงจะวางตำแหน่งได้ถูก เช่นเราซื้อ ไดร์เป่าผม มันไม่ใช่เพราะเราอยากได้ไดร์เป่าผม เราอยากจะหาอะไรบางสิ่งบางอย่างมาเป่าผม ซึ่ง มันก็อาจจะใช้พัดลมก็ได้แต่มันก็ไม่ได้สดวกสบาย คนเขามาซื้อ ประโยชน์ และสิ่งที่รับจากการซื้อ ไม่ได้ลำพังที่ของมันอย่างเดียว ถึงแม้เราจะบอกว่า สิ่งที่เราขาย มันจะมีเทคโนโลยี ยังไง ใหม่แลดีแค่ไหน แต่มันก็ไม้ได้หมายถึง คนทั่วไปจะอินและเข้าใจสิ่งที่เราบอก เพราะเขาก็อยากได้ประโยชน์จากการซื้อสิ่งของมาใช้อยู่ดี ถ้าเราทำให้เขารู้ว่าเขาได้ประโยชน์...
หลายๆคำสุภาษิตของไทย มันก็มีความเหมาะที่จะใช้สำหรับบางสถานการณ์ น้ำขึ้นให้รีบตัก ก็หมายถึงโอกาสมาให้รีบๆ ช้าๆได้พร้าเล่มงาน ก็บอกว่าทำอะไรก็ต้องใจเย็นๆ สองความหมาย มันก็ไว้ใช้ต่างบริบทกัน ความหวังดีก็เช่นกัน หากเราทำอะไรไปทุกอย่าง ด้วยการปิดทองหลังพระแล้วนั้น มันก็คาดหวังได้ว่า คนเขาก็จะไม่รู้ว่าเราทำอะไร และเราก็หวังให้เขารู้เองในสิ่งที่เราทำ แม้เป้าหมายที่เราทำมันคนละอย่าง จะให้เขารู้อย่างที่เราอยากให้เป็นมันยากมาก จริงๆเราควรจะปรับตัวเราเอง ถ้าอยากทำให้เขาเห็น ก็ต้องทำให้เขาเห็น ไม่ใช่ทำให้เขาไม่เห็นแล้ว หวังว่าให้เขาเห็น การเอาใจใส่เหมือนกัน ถ้าเราทำให้เขาทุกอย่าง เตรียมให้เขาหมด แต่เขาไม่รู้เลย...