Just another my IDEA
คนเรามันก็เป็นอีลูกช่างตินะครับ เห็นจุดไม่ดีของคนอื่นนี่โดดเด่นกระแทกตา บางที มันก็อดไม่ได้ ที่จะพูดออกมา จะเป็นในการแสดงความคิดเห็น แนะนำหรือสั่งสอนก็ตามที แต่เราต้องเข้าใจสังคมไทยด้วยนะครับ ทำดีแต่อย่าเด่น เดี๋ยวจะเป็นภัย อันนี้ไม่ได้หมายถึงว่า อย่าทำ หรือห้ามเด่นนะครับ เพียงแต่ ทำอะไรต้องรู้จักกาละเทศะ ไม่ใช่ จะแทรก สอด เข้าไปได้ บางทีมันไม่ใช่จังหวะ ก็โพล่งใส่เข้าไป ไม่โดนตีนก็โดนหมายหัวนะแบบนี้ เราต้องดูจังหวะอันเหมาะสมก่อน จะทำอย่างไร ที่จะถนอมน้ำใจ...
คือจะบอกว่า คนที่เราเห็นว่าเขาเก่งๆ เราก็ชื่นชนในสิ่งที่เขาเก่ง สิ่งเดียวแหละครับ แต่เราคิดไปเอง ว่าคนที่เก่ง มันเก่งซะทุกอย่าง ไม่ใช่นะครับ เขาเองก็ไม่เคยบอกว่าเขาเก่งทุกอย่าง ก็แค่บางอย่าง แล้วเราก็คิดกันไปเองมากกว่า เรารู้ตัวเองว่าเราเก่งอะไร ไม่เก่งอะไรดีกว่า ส่วนที่ไม่เก่ง ก็ไปหาคนที่เก่ง หรือเก่งกว่าเรามาช่วย ขืนทำเองก็เจ๊งพอดี ถ้าอยากจะเก่ง อยากโชว์ซะทุกอย่าง เดี๋ยวมันจะไม่เก่งสักอย่าง เอาดีสักเรื่องมันก็พอแล้ว เอาทุกเรื่อง จะเอาเวลาไหนไปทำให้แตกฉาน อะไรที่ไม่ได้ ก็ให้คนอื่นเขาไป...
การที่คิดจะทำอะไรบางอย่าง สำหรับผมมันง่ายมากเลย สายตาสะดุดอะไร หรือคิดไปเพลินๆ มันก็ออกมาแล้ว แต่สำหรับตอนที่จะทำสิครับ ถ้าจะทำ มันกลับต้องคิดแล้วคิดอีก จริงๆมันก็ดีนะครับ แต่พอคิดไปคิดมา คิดถี่ถ้วน สุดท้ายกลับไม่ทำ จะบอกว่าคิดมากไป ก็ได้ แต่คนคิดมากๆ ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ทำแหละครับ เพราะมันมากไปจนเห็นแต่ปัญหา คนที่จะเริ่มทำได้ส่วนใหญ่ต้องไม่คิดมาก เริ่มไปก่อน แล้วไปแก้ แต่บางคนเริ่มไปแล้ว ไม่ใช่ก็เลิกเลย ไม่ทันแก้ หมดแรงหมดใจไปก่อน ก็แล้วแต่คนครับ...
เจอคนที่เป็นศูนย์กลางจักรวาล มันก็น่าเบื่อ ไม่น่าคุย เพราะเราคงได้แต่ฟังเป็นหลัก เราคงไม่ได้อะไร เพราะเราเองก็ไม่ได้คิดเหมือน และเขาคงคิดว่า ทำไม่เราไม่คิดเหมือนเขา ถ้าคนทั้งโลกคิดเหมือนกัน ทางคงชัดเจน แต่คงไม่มีอะไรก้าวหน้า แต่เพราะคนคิดไม่เหมือนกัน มันเลยมีปัญหา และความก้าวหน้า แต่สำหรับคนไม่เข้าใจ มันจะเป็นปัญหาให้ทะเลาะกันมากกว่า จากความคิดต่าง มากกว่าการใช้สมอง มันก็กลายเป็นอารมณ์ และกลายเป็นใช้กำลัง แค่จงระวังความคิดตัวเอง และอย่าไปคิดแทน และพยายามคิดตามคนอื่นบ้าง อย่าพึ่งแย้ง ค่อยแย้งตอนเราเข้าใจก็ได้...
การเรียนรู้เป็นสิ่งดีครับ แต่ถ้าเริ่มต้นเรารู้อะไรผิดๆไป มันจะกลายเป็นฐานการเรียนรู้ และคงไม่ดีแน่ๆ เพราะเราไม่รูั้ แล่วรู้สิ่งไม่จริง และคิดว่ามันจริง นี่จะเป็นปัญหา เพราะแยกไม่ออก และถ้าวันนึงเรารู้แล้วว่าอะไรจริงไม่จริง เราจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้หรือไม่ และจริงๆ เราก็ไม่รู้เลยว่าของจริงหรือเปล่า ถึงแม้ว่าเราเรียนรู้จากคนส่วนใหญ่ แต่เขาเหล่านั้นอาจจะมาแบบผิดๆก็ได้ และถึงเรารู้ว่าที่เราจะรู้ว่าผิด เราจะเปลี่ยนแปลงความเคยชินๆได้หรือเปล่า มันก็เป็นความท้าทายนะครับ ดีไม่ดีไม่รู้ แต่ถ้าเรามีวิจารณาณ และสติ ปัญญาเพียงพอที่จะตรึกตรอง มันก็คงจะดี ดีกว่า หลับตาเดินไปให้สุดลิ่มทิ่มประตู...
ปัญหาของการสื่อสาร ของคนต่างวัย มันมีแน่ๆ และมีตลอด เนื่องจากการรับรู้ ในแต่ละช่วงของการเรียนรู้ไม่เหมือนกัน และคนเรายิ่งแก่ตัว ยิ่งไม่อยากจะเรียนรู้ จะรุ้สึกไม่จำเป็นหรือหมดวัยก็แล้วแต่ แต่การที่เรารู้สึกว่าพอแล้ว อยู่ได้แล้ว มันก็เหมือนแก้วน้ำที่ไม่สามารถที่จะใส่อะไรลงไปต่อได้ และ เมื่อผู้ใหญ่ไม่อยากเรียนรู้ ต้องมาสื่อสารกับเด็กที่ตามสมัยตลอดเวลา ภาษาเดียวกัน ก็จะเริ่มตีความหมายไม่เหมือนกัน หรือเจอคำแสลงแปลกๆที่ไม่รู้มันคืออะไร จะบอกให้แต่ละข้างช่วยอธิบาย ให้แต่ละคนฟัง ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มีความอดทนขนาดนั้น และก็จบบทสนทนา ไม่ยอมจะรับรู้อะไรต่อแล้ว ตัดบทว่าไม่รู้เรื่องก็ไม่ไปต่อ แต่ถ้าจะคุยให้ได้...
เวลาคนคิดไม่เหมือนกัน มันก็แปลกดีนะครับ เวลาเรามองคนอื่น เราก็คิดอะไรต่างๆนานา ของเราไปเรื่อย เรื่อยจนคุยเรื่องความสุขความทุกข์ เวลาเห็นคนทำงานหนัก มันเป็นเรื่องปกติ ที่คนทั่วไปอยากจะเลี่ยง แล้วคิดว่าคนทำงานหนัก มักจะทุกข์ ลำบาก แต่ก็เขาทำ เขาทน ถามเขาหรือยัง ว่าเขาคิดอย่างไร บางคนก็อาจจะจำเป็น แต่บางคน และคนส่วนใหญ่ มีความสุขกับการทำงาน มีความสุขจนทำมันทั้งวันทั้งคืน ไม่หลับไม่นอน มันไม่ใช่อย่างที่คิดสักหน่อย RIZseem
ปกติ เราจะได้ยินเสียงอยู่ตลอดเวลา เสียงพูดคุยจากการปฎิสัมพันธ์ เสียงที่รื่นรมย์ของธรรมชาติ เสียงที่สร้างเป็นบทเพลง ทุกอย่างที่ทำให้เกิดเสียง เพราะ บ้างน่ารำคาญบ้าง แต่มันก็ทำให้รู้ว่ามีอะไรอยู่ แต่พอเงียบไป มันจะไม่ชิน บ้างเราก็เรียกมันว่าความเหงา เราเลยต้องการเสียงมาเพื่อทำให้เราไม่เหงา เช่นเปิดเพลงฟังตอนอยู่ในรถ หรือฟังข่าวสาร ต่างๆผ่านทางสื่อต่างๆ หรือแม้กระทั่งคุยกับใคร เพื่อคลายเหงา เราเสพติดเสียงหรือเปล่า แล้วเอามันไปผูกกับความเหงา ถ้าเราไม่มีเสียง เราจะกังวล เลยต้องหาเสียงใส่ตัว จะดีไม่ดี มันก็ดีกว่าเหงากระมัง...
มีความหวัง แต่ไม่คาดหวัง จริงๆมันก็ย้อนแย้งนะ แต่ก็ต้องลงลึกในรายละเอียด ของมุมทัศนคติแบบนี้ ว่า มีความหวัง แล้วหวังอย่างเดียวหรือเปล่า ถ้าใช่ ก็รอต่อไป คิดว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถ้าหวังแล้วทำ หวังแล้วพยายาม มันก็ต้องได้บ้างแหละ แต่ถ้าหวังแล้วทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องเสียใจ มาตรึกตรองดีๆว่าเราขาดอะไร พลาดตรงไหน แต่ถ้าหวังแล้วต้องได้ ถ้าไม่ได้จะเสียใจ อาจจะพาลจนไม่ทำใหม่ อันนี้ก็แล้วแต่คนจะตีความหมายของประโยค RIZhopebutno
อย่ายื่นมือขอ โดยไม่มีอะไรแลกเปลี่ยน มันต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้ได้มันมา และนั่นคือความภาคภูมิใจ เด็กไทย สมัยนี้ ไม่ทรหด ก็ด้วยจาก ค่านิยมของสังคม ที่ไม่ได้ให้ต้องสู้ดิ้นรนอะไร เป็นเด็ก ก็แบมือขอ โตขึ้นมาพ่อแม่ผู้ปกครองกลัวลูกลำบาก ก็ไม่อยากให้ทำอะไร และแบมือขอ หรือเจอสังคมเขามีกัน เพื่อให้ยืนอยู่ในสังคมในบางระดับได้ ก็ยัดเยียดให้มี ขาดเหลืออะไรให้แบมือขอ ขอจนไม่รู้สึกว่ามันเป็นอะไรพิเศษ เป็นเรื่องกิจวัตร ส่วนคนให้ มีไม่มีก็ต้องหามาให้ได้ และถ้าไม่มีให้ เด็กก็กลับโกรธว่าทำไมไม่ได้...