Just another my IDEA
มองเป็นเรื่องสนุกๆครับ คือเป็นเรื่องปกติของผม ที่ต้องเจอคนเก่ง(และคิดว่าเก่ง)มากมาย ในชีวิตประจำวัน ที่มีกิจกรรมที่ต้องเกี่ยวข้อง บางที ในใจผมคิด มันก็มีหลากหลาย ตอนที่เจอคนนะครับ คนเก่ง เอาเปรียบคนไม่เก่ง เราก็เห็นได้ทั่วไปจากสังคม อันนี้เบสิคเลย แต่คนไม่เก่งอยากจะเอาเปรียบบ้าง เจอคนเก่งจับไต๋ได้ ก็แพ้ไป แต่ที่ผมชอบคือ คนเก่ง คนแน่ เจอพวกคนบ้านๆหลอก มันเป็นสเต็ปเทพที่ต้องศึกษา พวกมิจฉาชีพ ที่เน้นเอาจุดอ่อนของคนมาใช้ ยกตัวอย่าง ที่เจอทั่วๆไป...
คำพูดของคน เวลาฟัง มันก็จะตีอารมณ์ได้เป็นสองแบบคือ ดี และ ไม่ดี แม้คำพูด คำๆเดียว ทำให้คนสบายใจ ทำให้คนสู้ ทำให้คนยอม แต่คำพูดดีๆ มันก็ต้องเลือกคนที่ฟังด้วย เพราะถ้าคนฟังไม่เข้าใจ จากคนพูดที่ต้องการสื่อออกมา มันจะพาลให้เกิดปัญหาได้ คำปลอบใจ สำหรับบางคน มันจะจุดประกาย ให้เขามีแรงกลับขึ้นมาสู้ใหม่ แต่บางคน มันก็จะเหมือนหลอกล่อให้อยู่ไปวันๆต่อไป โดยไม่ได้ทำอะไรดีขึ้นกว่าเดิม RIZplease
ตอนเริ่มต้น ทำมาก ได้ผลน้อย เพราะยังไม่เข้าใจ พยายามยังไง ผลก็ยังไม่ได้ดั่งหวัง เพราะความไม่รู้ มันต้องเรียน ต้องลองถึงได้มาก อาจจะมีแลกบ้าง แต่เมื่อรู้แล้ว อะไรที่คิดว่ายาก มันก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อีกต่อไป กลายเป็นพริ้วไหว ทำนิดหน่อยก็ได้ผลแล้ว แต่คนอื่นอย่าไปเข้าใจผิด ที่เขาทำได้และเหมือนธรรมชาตินั้น เพราะเขาผ่านเรื่องดีร้ายมาก่อน จะไปลอกตามเลย ยังไงก็ทำไม่ได้อยู่ดี นี่แหละ ธรรมชาติ ของชีวิตคนเรา หลงผิด ก่อนถึงจะเข้าใจ...
ถึงแม้ว่าบางคนจะหาเงินได้เยอะในช่วงเวลาสั้นๆ เยอะจนจะซื้อหาอะไรก็ได้ แต่ผมก็เชื่อว่า มันยังไม่พอที่จะอยู่ได้สบายไปตลอดชีวิต ในจิตใจบางครั้ง คุณจะมองล่วงหน้า ในแง่บวก ว่าฉันจะได้แต่ละวันเท่าไร แต่ละเดือนเท่าไร ชีวิตมีขึ้นมีลง การมาของความคิดพวกนี้ ทำให้เราเกิดความประมาท คิดว่า เราเก่ง เราแน่ เราทำได้ และ เราจะได้ดีกว่านี้ พอคิดแบบนี้ เราจะสนุกสนานกับการใช้เงิน จะเริ่มเสพติดความสบาย การงานที่เราเคยขยัน เคยทุ่มเท เริ่มจะไม่ตั้งใจ เกลียดคร้านขึ้นเรื่อยๆ...
เป็นปกติมากที่ ทำอะไรครั้งแรก แล้วมักไม่ประสพความสำเร็จ เราอาจจะมองโลกในแง่ดีมากไป ดูเหมือนอะไรก็ง่ายๆ แต่พอทำแล้ว ก็ไม่รอดครับ แต่ไม่เป็นไรครับ อย่าละพยายาม คนส่วนใหญ่มันตัดชั้นกันตรงนี้แหละครับ ไม่ได้เลย ไม่ทำ ทั้งๆที่ ยังไม่เข้าใจว่าต้องทำมันอย่างไรถึงทำได้ แต่เมื่อลองแล้วไม่ประสพความสำเร็จ เราจะได้ประเมินตัวเอง แล้วทำใหม่ เรียกผิดเป็นครู และจงเรียนรู้จากมัน เมื่อเราทำได้ เราจะได้รู้ว่า เราเรียนรู้มาแล้ว และเมื่อเราทำอีก เราก็จะได้ ง่ายสบาย...
ตามตรรกะที่ผมเชื่อ ใช้สิ่งใด โดยตั้งใจ ไม่ตั้งใจ สิ่งนั้นก็จะร่อยหรอจนหมดไป คนที่ดวงดี หากอยู่เฉยๆแล้วดีเลย ก็คิดว่า ทำมาเยอะแต่ชาติปางก่อน ชาตินี้เลยได้ดีแบบฟลุ๊กๆ งงๆ แต่เมื่อได้โชคได้ลาภ มันก็หักลบกลบกับของที่มี วันนึงก็ต้องหมดไป หากไม่ได้สร้างกุศล ผลบุญความดีเพิ่ม คนที่ดวงซวย เกิดมาก็ซวย อันนี้ก็ขอให้โทษชาติปางก่อนตามกรรมที่เคยได้ทำไว้ เมื่อถึงเวลาคราวนี้เหมาะสมก็ต้องชดใช้กรรมกันไป แต่หากเพิ่มกรรมไม่ดี มันก็จะหาดีไม่ได้ต่อไป แต่เมื่อเจอเรื่องร้ายๆ แล้วยังหมั่นทำดี เมื่อเรื่องร้ายๆได้ใช้หมดไป...
เรื่องดีๆ ใครๆก็อยากให้เกิด จริงไหมครับ จะเป็นเรื่อง โชค ลาภ วาสนา เงินทอง คู่ครอง คนรัก ครอบครัว ก็ว่าไป แต่บางที รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มา บางทีพยายามแล้วพยายามอีกก็ยังไม่มีแวว อยากจะได้ อยากจะใช้ รีบๆ จำเป็น ต้องการ ก็ไม่ได้มา แต่เห็นบางคน ไม่ได้ทำอะไรเลย มันก็โป๊ะ มาถึงซะงั้น...
ของบางอย่าง มันไม่ได้มาเองนะครับ หรือขอแล้วได้มาง่ายๆ มันต้องผ่านร้อนผ่านหนาวมา ถึงได้รู้ถึงบางอ้อ อ๋อว่าเป็นแบบนี้นี่เอง สมัยก่อน เราชอบฝันถึงทางลัด ที่จะพาเราไปสู่ความสำเร็จ บางทีคนก็แบ่งเคล็ดลับดีๆมาให้ แต่ก็ส่วนใหญ่ ใช้ไม่ได้ผล พาลคิดว่าคนที่ให้ ไม่หวังดี กะพาให้เราหลงทางเสียเวลา แต่จริงๆไม่ใช่หรอกครับ ต่างกรรมต่างวาระ เขาหาทางเจอ เพราะเขามานะบากบั่นพยายาม จนเจอด้วยตัวเอง และมันคงเป็นเฉพาะทางเขาที่ทำได้ เคล็ดลับนี้ ฟ้าส่งมาให้เฉพาะเจาะจง พอแบ่งไป คนอื่นเหมือนต้องคำสาป...
ผมแยกคนเก่งเป็นสองพวก คือ คนเก่งแล้วโชว์ กับคนเก่งที่ไม่โชว์ คนเก่งแล้วโชว์ เป็นพวกพึ่งเก่ง พึ่งรู้ ของมันคงร้อน เลยอยากอวดรู้ บางทีก็โชว์โง่ ก็แล้วแต่กันไป คนจะหมั่นใส้หน่อยๆ เพราะอวดรู้ แต่คนเก่งที่เก่งมานานแล้ว และคงโชว์มาเยอะแล้ว มันเลยตกผลึกว่า ไม่จำเป็นต้องบอกว่ารู้ทุกเรื่องก็ได้ การอยู่เป็นนั้น ต้องอยู่แล้วไม่ขัดแข้งขัดขาใคร ใครกำลังโชว์อยู่ อย่าไปเกทำ เดี๋ยวจะหมางใจกัน หมางมาก จะหมางเมิน เลิกคบได้...
เวลาเจอคนบอกว่า ประหยัดๆหน่อย สิ้นเปลืองน้อยๆหน่อย หัดเหลือเก็บบ้าง อย่าฟุ่มเฟือย ผมว่า การประหยัดที่บอกข้างต้น คือการลดส่วนที่ปกติเคยใช้ แล้วใช้มันน้อยลง ใช่ครับ มันก็เหมือนเรากินใช้วันละ 100 แต่พอเราเริ่มประหยัดขึ้น ก็ใช้มันน้อยลง จะ 80 หรือ 60 หรือเก่งกว่านั้น 40 อะไรก็ว่าไป แต่พอประหยัด มันก็ลดสัดส่วนสิ่งที่ใช้ให้น้อยลงไป จนบางที กระทบส่วนที่จำเป็น...