Category: daily note

ผู้นำคือผู้ตัดสินใจสุดท้าย อาจจะไม่ใช่คนคิดก็ได้ อาจจะไม่ใช่คนเริ่มก็ได้ อาจจะไม่ได้ใดๆอื่นๆ แต่สุดท้าย เขาต้องเป็นผู้ตัดสินใจ ว่าจะไปต่อหรือไม่ และไปแบบไหน สังคมเรามี คนเชียร์ คนยุ แต่คนพวกนี้ อาจจะมีส่วนได้ส่วนเสีย และไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย เขาก็ยุๆไปตามความคิดเห็นของเขาว่าดี และถูกต้อง มันไม่ผิดหรอก ที่เขาจะบอก แนะนำ และแสดงออก แต่มันจะผิดมาก หากเราเชื่อเขาเหล่านั้นโดยไม่ได้รู้ตัวไตร่ตรอง เพราะเขาเหล่านั้นจะพูดว่า ถ้าเขาเป็นเรา เขาจะทำอย่างนั้นอย่างนี้...

ทักษะในการแก้ไขแก้ปัญหาต่างนั้น มันต้องถามว่าเคยเจอปัญหาเหล่าที่จะแก้หรือไม่ บางที คนเราก็มีความเชื่อผิดๆว่า ผู้ใหญ่ต้องมีความสามารถมากกว่าเด็ก โดยเฉพาะผู้ที่มีอาวุโสมากๆ ในสมัยก่อน ทุกอย่างมันดำเนินเป็นกระบวนการอย่างช้าๆ มีการเดินกัน ไม่ได้แตกแถว ในช่วงอายุ ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้มีการแข่งขันอะไรมากมาย ทำให้มีความคิดฝังหัวว่า คนที่อายุมากกว่า น่าจะเจออะไรมากกว่า ประสพการณ์มากกว่า และก็ต้องเป็นที่พึ่งให้คนอายุน้อยกว่าได้ แต่แล้ว โลกที่เราอยู่ทุกวันนัี้หมุนเร็ว หมุนเร็วจนพาเด็กรุ่นใหม่ อัดแน่นไปด้วยการผจญภัย และพร้อมด้วยประสพการณ์ อยากจะเริ่มทำอะไรบางอย่าง ไม่ต้องรอให้โตแล้วถึงค่อยเริ่ม...

เพราะดวงมันไม่แน่นอน ไม่รู้จะมาเมื่อไร ถ้าดวงดีก็ดีไป แต่ถ้าดวงไม่มาจะแป๊กได้ เพราะเราไม่รู้เลยจะหวังพึ่งมันเป็นหลักไม่ได้ และจากประสพการณ์ที่ใช้ดวงมาเนี่ย ตอนอยากใช้ ไม่มา แต่ตอนลืมๆไป อยู่ดีๆมันก็โผล่มา ไม่ใช่ไม่หวัง แต่จะหวังพึ่งมันอย่างเดียวก็ไม่ได้ ฉนั้น การจะทำอะไร ก็ต้องฝึกฝนทักษะ ให้ประกอบเป็นผู้รู้แจ้งในสิ่งที่ทำ จงเป็นผู้เชี่ยวชาญ และหมั่นฝึกปฎิบัติและทบทวนอยู่เสมอ เพราะเราไม่รู้ว่าอะไรจะมาเมื่อไร และไม่รู้ตอนไหนต้องใช้ เพราะรู้อย่างเดียว ถ้าจะใช้ มันต้องได้ และต้องได้เลย ไม่ใช่รอแป๊บ...

บางคนที่มีจิตใจดีและงดงาม ก็พยายามอยากให้คนอื่นได้ดี และบางที ก็บังคับ ขู่เข็ญ เคี่ยวเข็ญ ให้ผู้อื่นได้ดี โดยมีอุบายต่างๆ โดยมากมันก็หนักหนาเอาการอยู่ แต่บางคนพยายามทำให้จนลืมตัว ลืมปฐมแห่งตัวเอง ลืมช่วยเหลือตัวเอง มัวแต่ผลักดันคนอื่น กดดันคนอื่น ซึ่งก็ได้ดีบ้าง ไม่ได้ดีบ้าง แล้วแต่บุญกรรม วาสนาของแต่ละคน บางคนท้อ บางคนไม่พอใจ บางคนไม่ไปต่อ ถึงเกลียดขี้หน้ากันก็มี บางคนก็ยังมาเย้อหยันดูถูกเรา ผู้เป็นคนหวังดี เอ..กลายเป็นทำดีไม่ได้ดี...

คิดจะทำอะไรสักอย่าง มันก็อาจจะเริ่มจากการวางแผน แต่การวางแผนไม่ได้นับว่าเริ่มทำแล้ว เพราะเริ่มทำ มันต้องเริ่มแล้ว สู้แล้ว เกิดอะไรบางอย่างแล้ว หลายคนคิด คิดจากอยากทำ จนไม่ทำ คิดไม่จบก็ไม่ได้เริ่ม คิดรอบโลกแต่เวลาที่เหมาะสมมันผ่านไป คิดเสียดาย คิดไปคิดมาคิดมาก คิดไม่ถือว่าเริ่ม เริ่มคือต้องเริ่ม เวลาที่เริ่มดีที่สุดคือเมื่อวาน ไม่ใช่วันนี้ และแน่นอนถ้ามันเป็นพรุ่งนี้ มันจะพรุ่งนี้ไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนเรื่อยๆ และเรื่อยๆ จนไม่ได้เริ่ม  ...

การนับเลข จาก 1 ไปถึง 10 มันก็ต้องนับ 1,2,3…10 ไม่มีนับ 1 และนับ 10เลย และก็ไม่มี นับ 1,2,3 และนับ 10 และมันก็ไม่มี นับ 1,8,5,6,2,4…10 มีแต่นับ1,2,3 ไปถึง 10   ที่ผมอยากจะบอกคือ จะทำอะไรทุกอย่าง...

คนเก่งที่ข้ามาคนเดียว เดี๋ยวนี้ก้ไม่ใช่จะดังแบบมั่งคงได้ คนที่คิดดี ทำเก่ง ก็น่าจะมีเยอะอยู่ แต่สุดท้าย จะไปต่อได้ก็ต้องมีคนช่วยเชียร์ เวลาเรามองบางคนไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น ทำไมมันดีมันเด่นจัง ผมว่า ก็เพราะเค้ามีเพื่อนเยอะ เพื่อนที่คอยช่วยเหลือและส่งเสริม เพื่อนที่คอยร่วมมือ สนับสนุนให้เรื่องทั่วๆไป ได้โดดเด่นดังขึ้นมาได้   หลายคนเก่ง แต่มองแค่ยอดๆ ที่ปลายทาง เรื่องบางเรื่องมันก็ทำได้ทุกคน แต่มันมีเคล็ดที่ว่า บางคนเท่านั้นแหละที่ทำได้จริงๆ และคนที่ทำได้ เราก็ดันไปเหน็บแนมว่าเพราะมันมีเส้นสาย จริงๆมันก็ไม่ต้องถึงขนาดเส้นสายหรอก...

จริงๆ คนเราก็ชอบดูหมอ ไม่ว่าจะเป็นศาสตร์อะไรก็ตาม จะโหงวเฮ้ง จะลายมือ ดูเลข ดูดาว มันก็บ่งบอกดวงเป็นสถิติ คำถามยอดฮิต มันก็ถามกันทุกคน เมื่อไรจะรวย เมื่อไรจะมีแฟน เมื่อไรจะโน่นนี่ จะให้ถามหมอดูสักร้อยสักพัน ว่าดวงเราจะเป็นอย่างไร หมอดูก็ได้ตอบแต่ตามสถิติหรือศาสตร์ที่ตนร่ำเรียนมา จะถามอย่างไรก็ตาม แต่ถ้าคนถามได้แต่ถามไม่ทำอะไร โชคดวงจะมาเข้าข้างไหมหนอ คนสู้คนพยายามแทบตาย ยังมีไม่ได้ แต่เขาก็สู้เพราะเขามีหวัง เขาฝันเห็นอนาคต แต่คนที่ถามอย่างเดียวแล้วไม่ทำอะไร หรือถามอย่างเดียวแล้วรอไปเรื่อยๆ...

สินค้าต่อให้มีราคากลาง มันก็ย่อมมีคำอธิบายว่า คิดราคาจากอะไรบ้าง บ้างก็คิดจากราคาทุน รวมค่าใช้จ่ายต่างๆ และมีส่วนต่างเป็นกำไร จะเป็น เปอเซน จะเป็นเลขกลมๆ หรืออนุมานก็ตามที จะเป็นราคาของคนอื่นก็ตามที แต่มีกี่ทีที่เราเราประเมินราคาของเราเอง   การประเมินราคาถือเป็นศาสตร์และศิลป์ชั้นสูงที่ต้องใช้ความเข้าใจและประสพการณ์ แต่จริงๆแล้ว คือ ถ้ามีสองฝ่าย ก็ให้ทั้งสองฝ่าย ได้เข้าใกล้กันมาที่สุด คือ นอกเหนือจากราคาความจริงของมัน คือราคาของความคาดหวัง ที่ผู้ซื้อและผู้ขายต้องการ จะทำอะไรอย่างไรก็ได้ให้ทั้งสองได้บรรจบกัน บรรลุข้อตกลงร่วมกัน...

การที่จดจ่ออะไรสักอย่าง มันก็เป็นสิ่งที่ดี เพราะการทำงานโดยทั่วไปแล้ว มันต้องทำด้วยความละเอียด แต่เมื่อ มุ่งมั่นทำมันอย่างเดียว จนบางครั้ง ทำให้เราลืมสิ่งรอบข้าง ว่าโลกนี้หมุนเร็วเพียงใด การทำงานที่ดี ต้องมองถึงเป้าหมาย รู้รอบ และรู้ครอบ   แต่คนเรามักได้อย่างจะเสียอย่างหรือลืมอีกอย่าง หากไม่ได้มีสติตรวจทานอย่างดีก็จะเกิดความเสียหายได้ คนที่ระเอียดก็มักจะลืมภาพรวม คนที่มองแต่ภาพรวมก็จะไร้ความละเอียด อันนี้เป็นเรื่องคนส่วนใหญ่ บางครั้ง ประสพการณ์ที่พบกับความผิดพลาดมันก็สอนเราหลายๆอย่าง แต่พอถึงเวลาจริงๆ ประสพการณ์ผิดพลาดก็ซ้ำรอยเกิดขึ้นได้ เพราะรีบไป มักลืมฉุกคิด...